Az-Zariyat( الذاريات)
Original,King Fahad Quran Complex(الأصلي,مجمع الملك فهد القرآن)
show/hide
AbdolMohammad Ayati(Оятӣ)
show/hide
بِسمِ اللَّهِ الرَّحمٰنِ الرَّحيمِ وَالذّٰرِيٰتِ ذَروًا(1)
Савганд ба бодҳое, ки хок пароканда мекунанд,(1)
فَالحٰمِلٰتِ وِقرًا(2)
савганд, ба абрҳои гаронбор,(2)
فَالجٰرِيٰتِ يُسرًا(3)
савганд ба киштиҳое, ки ба осонӣ равонанд(3)
فَالمُقَسِّمٰتِ أَمرًا(4)
ва савганд ба фариштагоне, ки тақсимкунандаи корҳоянд,(4)
إِنَّما توعَدونَ لَصادِقٌ(5)
ки он чӣ шуморо ваъда медиҳанд, рост аст(5)
وَإِنَّ الدّينَ لَوٰقِعٌ(6)
ва рӯзи ҷазо омаданист.(6)
وَالسَّماءِ ذاتِ الحُبُكِ(7)
Ва савганд ба осмон, ки ба ситорагон ороста аст,(7)
إِنَّكُم لَفى قَولٍ مُختَلِفٍ(8)
ки шумо (дар хусуси пайғамбар) сухани гуногун мегӯед!(8)
يُؤفَكُ عَنهُ مَن أُفِكَ(9)
Аз ҳақ бозгардонида шавад, он ки бозгардониданашро хостаанд.(9)
قُتِلَ الخَرّٰصونَ(10)
Марг бод бар он дурӯғгӯён,(10)
الَّذينَ هُم فى غَمرَةٍ ساهونَ(11)
онон ки ба ғафлат дар ҷаҳл фурӯ рафтаанд.(11)
يَسـَٔلونَ أَيّانَ يَومُ الدّينِ(12)
Мепурсанд: «Рӯзи ҷазо кай хоҳад буд?»(12)
يَومَ هُم عَلَى النّارِ يُفتَنونَ(13)
Рӯзест, ки бар оташ азобашон мекунанд.(13)
ذوقوا فِتنَتَكُم هٰذَا الَّذى كُنتُم بِهِ تَستَعجِلونَ(14)
«Азоби худро бичашед! Ин аст он чизе, ки ба шитоб металабидед!»(14)
إِنَّ المُتَّقينَ فى جَنّٰتٍ وَعُيونٍ(15)
Парҳезгорон дар боғҳову канори чашмасорон бошанд,(15)
ءاخِذينَ ما ءاتىٰهُم رَبُّهُم ۚ إِنَّهُم كانوا قَبلَ ذٰلِكَ مُحسِنينَ(16)
Он чиро Худо ба онҳо додааст, гирифтаанд. Зеро пеш аз он некӯкор буданд,(16)
كانوا قَليلًا مِنَ الَّيلِ ما يَهجَعونَ(17)
андаке аз шабро мехобиданд(17)
وَبِالأَسحارِ هُم يَستَغفِرونَ(18)
ва ба ҳангоми саҳар истиғфор (тавба) мекарданд(18)
وَفى أَموٰلِهِم حَقٌّ لِلسّائِلِ وَالمَحرومِ(19)
ва дар молҳояшон барои пурсандаву маҳрум хаққе буд.(19)
وَفِى الأَرضِ ءايٰتٌ لِلموقِنينَ(20)
Ва дар замин барои ахли яқин ибратҳоест(20)
وَفى أَنفُسِكُم ۚ أَفَلا تُبصِرونَ(21)
ва низ дар вуҷуди худатон. Оё намебинед?(21)
وَفِى السَّماءِ رِزقُكُم وَما توعَدونَ(22)
Ва ризқи шумо ва ҳар чӣ ба шумо ваъда шуда, дар осмон аст.(22)
فَوَرَبِّ السَّماءِ وَالأَرضِ إِنَّهُ لَحَقٌّ مِثلَ ما أَنَّكُم تَنطِقونَ(23)
Пас савганд ба Парвардигори осмонаҳову замин, ки ин сухан ончунон ки сухан мегӯянд, ҳақ ва рост аст.(23)
هَل أَتىٰكَ حَديثُ ضَيفِ إِبرٰهيمَ المُكرَمينَ(24)
Оё достони меҳмонони гиромии Иброҳим ба ту расидааст?(24)
إِذ دَخَلوا عَلَيهِ فَقالوا سَلٰمًا ۖ قالَ سَلٰمٌ قَومٌ مُنكَرونَ(25)
Он гоҳ ки назди ӯ омаданду гуфтанд: «Салом!» Гуфт: «Салом! Шумо мардуми ношинохтаед!»(25)
فَراغَ إِلىٰ أَهلِهِ فَجاءَ بِعِجلٍ سَمينٍ(26)
Дар ниҳон ва шитобон назди касони худ рафт ва гӯсолаи фарбеҳе овард.(26)
فَقَرَّبَهُ إِلَيهِم قالَ أَلا تَأكُلونَ(27)
Таъомро ба наздашон гузошту гуфт: «Чаро намехӯред?»(27)
فَأَوجَسَ مِنهُم خيفَةً ۖ قالوا لا تَخَف ۖ وَبَشَّروهُ بِغُلٰمٍ عَليمٍ(28)
Ва аз онҳо бимнок шуд. Гуфтанд: «Матарс!» Ва ӯро ба фарзанде доно хушхабар доданд.(28)
فَأَقبَلَتِ امرَأَتُهُ فى صَرَّةٍ فَصَكَّت وَجهَها وَقالَت عَجوزٌ عَقيمٌ(29)
Ва занаш фарёдзанон омад ва бар рӯй заду гуфт: Ман пиразане нозоям».(29)
قالوا كَذٰلِكِ قالَ رَبُّكِ ۖ إِنَّهُ هُوَ الحَكيمُ العَليمُ(30)
Гуфтанд: «Парвардигори ту инчунин гуфтааст. Ва ӯ ҳакиму доност!»(30)
۞ قالَ فَما خَطبُكُم أَيُّهَا المُرسَلونَ(31)
Гуфт: «Эй расулон, ба чӣ кор омадаед?»(31)
قالوا إِنّا أُرسِلنا إِلىٰ قَومٍ مُجرِمينَ(32)
Гуфтанд: «Моро бар мардуме табаҳкор фиристодаанд,(32)
لِنُرسِلَ عَلَيهِم حِجارَةً مِن طينٍ(33)
то тиккаҳои сангҳои гили бар сарашон биборем,(33)
مُسَوَّمَةً عِندَ رَبِّكَ لِلمُسرِفينَ(34)
ки бар он сангҳо аз ҷониби Парвардигорат барои аз ҳад, гузаштаҳо нишон гузоштаанд».(34)
فَأَخرَجنا مَن كانَ فيها مِنَ المُؤمِنينَ(35)
Пас ҳамаи касонеро, ки имон оварда буданд, берун бурдем.(35)
فَما وَجَدنا فيها غَيرَ بَيتٍ مِنَ المُسلِمينَ(36)
Ва дар он шаҳр ғайри як хона ва фармонбардорон наёфтем.(36)
وَتَرَكنا فيها ءايَةً لِلَّذينَ يَخافونَ العَذابَ الأَليمَ(37)
Ва дар он сарзамин барои касоне, ки аз азоби дардовар метарсанд, нишоне боқӣ гузоштем.(37)
وَفى موسىٰ إِذ أَرسَلنٰهُ إِلىٰ فِرعَونَ بِسُلطٰنٍ مُبينٍ(38)
Ва ибратест дар Мӯсо, он гоҳ ки ӯро бо ҳуҷҷате ошкор назди Фиръавн фиристодем.(38)
فَتَوَلّىٰ بِرُكنِهِ وَقالَ سٰحِرٌ أَو مَجنونٌ(39)
Ва Ӯ бо ҳамаи қуввааш рӯй гардонду гуфт: «Ҷодугарест ё девонае!»(39)
فَأَخَذنٰهُ وَجُنودَهُ فَنَبَذنٰهُم فِى اليَمِّ وَهُوَ مُليمٌ(40)
Ӯ ва лашкарҳояшро гирифтем ва ба дарё партофтем. Ва ӯ муставҷиби (сазовори) маломат буд.(40)
وَفى عادٍ إِذ أَرسَلنا عَلَيهِمُ الرّيحَ العَقيمَ(41)
Ва низ ибратест дар қавми Од, он гоҳ, ки боди ақимро бар онҳо фиристодем.(41)
ما تَذَرُ مِن شَيءٍ أَتَت عَلَيهِ إِلّا جَعَلَتهُ كَالرَّميمِ(42)
Бар ҳар чизе вазид, фақат устухоне пӯсидааш бар ҷой гузошт.(42)
وَفى ثَمودَ إِذ قيلَ لَهُم تَمَتَّعوا حَتّىٰ حينٍ(43)
Ва низ ибратест дар қавми Самуд, он гоҳ ки ба онҳо гуфта шуд: «То замоне чанд бархурдор шавед».(43)
فَعَتَوا عَن أَمرِ رَبِّهِم فَأَخَذَتهُمُ الصّٰعِقَةُ وَهُم يَنظُرونَ(44)
Онон аз фармони Парвардигорашон сар боззаданд ва ҳамчунон ки менигаристанд, раъди тунде фурӯ гирифташон.(44)
فَمَا استَطٰعوا مِن قِيامٍ وَما كانوا مُنتَصِرينَ(45)
Истодан натавонистанд ва тавони интиқом надоштанд.(45)
وَقَومَ نوحٍ مِن قَبلُ ۖ إِنَّهُم كانوا قَومًا فٰسِقينَ(46)
Ва аз пеш қавми Нӯҳро ҳалок кардем, ки қавме нофармон буданд.(46)
وَالسَّماءَ بَنَينٰها بِأَيي۟دٍ وَإِنّا لَموسِعونَ(47)
Ва осмонро ба қувват барафроштем ва ҳаққо, ки Мо тавоноем.(47)
وَالأَرضَ فَرَشنٰها فَنِعمَ المٰهِدونَ(48)
Ва заминро густурдем ва чӣ некӯ густарандагонем!(48)
وَمِن كُلِّ شَيءٍ خَلَقنا زَوجَينِ لَعَلَّكُم تَذَكَّرونَ(49)
Ва аз ҳар чиз ҷуфте биёфаридаем, шояд, ки ибрат гиред.(49)
فَفِرّوا إِلَى اللَّهِ ۖ إِنّى لَكُم مِنهُ نَذيرٌ مُبينٌ(50)
Пас ба сӯи Худованд бигрезед. Ман шуморо аз ҷониби Ӯ бимдиҳандае ошкорам.(50)
وَلا تَجعَلوا مَعَ اللَّهِ إِلٰهًا ءاخَرَ ۖ إِنّى لَكُم مِنهُ نَذيرٌ مُبينٌ(51)
Ва бо Худои якто худои дигароро мапарастед. Ман шуморо аз ҷониби Ӯ бимдиҳандае ошкорам.(51)
كَذٰلِكَ ما أَتَى الَّذينَ مِن قَبلِهِم مِن رَسولٍ إِلّا قالوا ساحِرٌ أَو مَجنونٌ(52)
Ҳамчунин бар онҳое, ки аз ин пеш буданд, ҳар паёмбаре, ки фиристода шуд, гуфтанд: «Ҷодугарест ё девонаест!»(52)
أَتَواصَوا بِهِ ۚ بَل هُم قَومٌ طاغونَ(53)
Оё ба ин кор якдигарро васият карда буданд? На, худ мардуме тоғӣ (саркаш) буданд.(53)
فَتَوَلَّ عَنهُم فَما أَنتَ بِمَلومٍ(54)
Пас аз онҳо рӯйгардон шав. Кас туро маломат нахоҳад кард.(54)
وَذَكِّر فَإِنَّ الذِّكرىٰ تَنفَعُ المُؤمِنينَ(55)
Андарз (панд) бидеҳ, ки андарз мӯъминонро манфиат дорад.(55)
وَما خَلَقتُ الجِنَّ وَالإِنسَ إِلّا لِيَعبُدونِ(56)
Ҷинну инсро фақат ва фақат барои парастиши Худ офаридаам.(56)
ما أُريدُ مِنهُم مِن رِزقٍ وَما أُريدُ أَن يُطعِمونِ(57)
Аз онҳо ризқе намехоҳам ва намехоҳам, ки маро итъом кунанд (хӯронанд).(57)
إِنَّ اللَّهَ هُوَ الرَّزّاقُ ذُو القُوَّةِ المَتينُ(58)
Худост рӯзидиҳанда. Ва Ӯст соҳиби қуввате сахт устувор!(58)
فَإِنَّ لِلَّذينَ ظَلَموا ذَنوبًا مِثلَ ذَنوبِ أَصحٰبِهِم فَلا يَستَعجِلونِ(59)
Ин ситамкоронро аз азоб баҳраест монанди баҳрае, ки ёронашон доштанд. Пас ба шитоб чизе (азоб) аз Ман нахоҳанд!(59)
فَوَيلٌ لِلَّذينَ كَفَروا مِن يَومِهِمُ الَّذى يوعَدونَ(60)
Вой бар кофирон, аз он рӯз, ки онҳоро ваъда додаанд!(60)