As-Saffat( الصافات)
Original,King Fahad Quran Complex(الأصلي,مجمع الملك فهد القرآن)
show/hide
Naser Makarem Shirazi(مکارم شیرازی)
show/hide
بِسمِ اللَّهِ الرَّحمٰنِ الرَّحيمِ وَالصّٰفّٰتِ صَفًّا(1)
سوگند به (فرشتگان) صف‌کشیده (و منظّم)(1)
فَالزّٰجِرٰتِ زَجرًا(2)
و به نهی‌کنندگان و (بازدارندگان)(2)
فَالتّٰلِيٰتِ ذِكرًا(3)
و تلاوت‌کنندگان پیاپی آیات الهی...(3)
إِنَّ إِلٰهَكُم لَوٰحِدٌ(4)
که معبود شما یگانه است؛(4)
رَبُّ السَّمٰوٰتِ وَالأَرضِ وَما بَينَهُما وَرَبُّ المَشٰرِقِ(5)
پروردگار آسمانها و زمین و آنچه میان آنهاست، و پروردگار مشرقها!(5)
إِنّا زَيَّنَّا السَّماءَ الدُّنيا بِزينَةٍ الكَواكِبِ(6)
ما آسمان نزدیک [= پایین‌] را با ستارگان آراستیم،(6)
وَحِفظًا مِن كُلِّ شَيطٰنٍ مارِدٍ(7)
تا آن را از هر شیطان خبیثی حفظ کنیم!(7)
لا يَسَّمَّعونَ إِلَى المَلَإِ الأَعلىٰ وَيُقذَفونَ مِن كُلِّ جانِبٍ(8)
آنها نمی‌توانند به (سخنان) فرشتگان عالم بالا گوش فرادهند، (و هرگاه چنین کنند) از هر سو هدف قرارمی‌گیرند!(8)
دُحورًا ۖ وَلَهُم عَذابٌ واصِبٌ(9)
آنها به شدّت به عقب رانده می‌شوند؛ و برای آنان مجازاتی دائم است!(9)
إِلّا مَن خَطِفَ الخَطفَةَ فَأَتبَعَهُ شِهابٌ ثاقِبٌ(10)
مگر آنها که در لحظه‌ای کوتاه برای استراق سمع به آسمان نزدیک شوند، که «شهاب ثاقب» آنها را تعقیب می‌کند!(10)
فَاستَفتِهِم أَهُم أَشَدُّ خَلقًا أَم مَن خَلَقنا ۚ إِنّا خَلَقنٰهُم مِن طينٍ لازِبٍ(11)
از آنان بپرس: «آیا آفرینش (و معاد) آنان سخت‌تر است یا آفرینش فرشتگان (و آسمانها و زمین)؟! ما آنان را از گل چسبنده‌ای آفریدیم!(11)
بَل عَجِبتَ وَيَسخَرونَ(12)
تو از انکارشان تعجّب می‌کنی، ولی آنها مسخره می‌کنند!(12)
وَإِذا ذُكِّروا لا يَذكُرونَ(13)
و هنگامی که به آنان تذکّر داده شود، هرگز متذکّر نمی‌شوند!(13)
وَإِذا رَأَوا ءايَةً يَستَسخِرونَ(14)
و هنگامی که معجزه‌ای را ببینند، دیگران را نیز به استهزا دعوت می‌کنند!(14)
وَقالوا إِن هٰذا إِلّا سِحرٌ مُبينٌ(15)
و می‌گویند: «این فقط سحری آشکار است!(15)
أَءِذا مِتنا وَكُنّا تُرابًا وَعِظٰمًا أَءِنّا لَمَبعوثونَ(16)
آیا هنگامی که ما مُردیم و به خاک و استخوان مبدّل شدیم، بار دیگر برانگیخته خواهیم شد؟!(16)
أَوَءاباؤُنَا الأَوَّلونَ(17)
یا پدران نخستین ما (بازمی‌گردند)؟!»(17)
قُل نَعَم وَأَنتُم دٰخِرونَ(18)
بگو: «آری، همه شما زنده می‌شوید در حالی که خوار و کوچک خواهید بود!(18)
فَإِنَّما هِىَ زَجرَةٌ وٰحِدَةٌ فَإِذا هُم يَنظُرونَ(19)
تنها یک صیحه عظیم واقع می‌شود، ناگهان همه (از قبرها برمی‌خیزند و) نگاه می‌کنند!(19)
وَقالوا يٰوَيلَنا هٰذا يَومُ الدّينِ(20)
و می‌گویند: «ای وای بر ما، این روز جزاست!»(20)
هٰذا يَومُ الفَصلِ الَّذى كُنتُم بِهِ تُكَذِّبونَ(21)
(آری) این همان روز جدایی (حقّ از باطل) است که شما آن را تکذیب می‌کردید!(21)
۞ احشُرُوا الَّذينَ ظَلَموا وَأَزوٰجَهُم وَما كانوا يَعبُدونَ(22)
(در این هنگام به فرشتگان دستور داده می‌شود:) ظالمان و همردیفانشان و آنچه را می‌پرستیدند...(22)
مِن دونِ اللَّهِ فَاهدوهُم إِلىٰ صِرٰطِ الجَحيمِ(23)
(آری آنچه را) جز خدا می‌پرستیدند جمع کنید و بسوی راه دوزخ هدایتشان کنید!(23)
وَقِفوهُم ۖ إِنَّهُم مَسـٔولونَ(24)
آنها را نگهدارید که باید بازپرسی شوند!(24)
ما لَكُم لا تَناصَرونَ(25)
شما را چه شده که از هم یاری نمی‌طلبید؟!(25)
بَل هُمُ اليَومَ مُستَسلِمونَ(26)
ولی آنان در آن روز تسلیم قدرت خداوندند!(26)
وَأَقبَلَ بَعضُهُم عَلىٰ بَعضٍ يَتَساءَلونَ(27)
(و در این حال) رو به یکدیگر کرده و از هم می‌پرسند...(27)
قالوا إِنَّكُم كُنتُم تَأتونَنا عَنِ اليَمينِ(28)
گروهی (می‌گویند: «شما رهبران گمراهی بودید که به ظاهر) از طریق خیرخواهی و نیکی وارد شدید امّا جز فریب چیزی در کارتان نبود)!»(28)
قالوا بَل لَم تَكونوا مُؤمِنينَ(29)
(آنها در جواب) می‌گویند: «شما خودتان اهل ایمان نبودید (تقصیر ما چیست)؟!(29)
وَما كانَ لَنا عَلَيكُم مِن سُلطٰنٍ ۖ بَل كُنتُم قَومًا طٰغينَ(30)
ما هیچ گونه سلطه‌ای بر شما نداشتیم، بلکه شما خود قومی طغیانگر بودید!(30)
فَحَقَّ عَلَينا قَولُ رَبِّنا ۖ إِنّا لَذائِقونَ(31)
اکنون فرمان پروردگارمان بر همه ما مسلّم شده، و همگی از عذاب او می‌چشیم!(31)
فَأَغوَينٰكُم إِنّا كُنّا غٰوينَ(32)
ما شما را گمراه کردیم، همان گونه که خود گمراه بودیم!(32)
فَإِنَّهُم يَومَئِذٍ فِى العَذابِ مُشتَرِكونَ(33)
(آری) همه آنها [= پیشوایان و پیروان گمراه‌] در آن روز در عذاب الهی مشترکند!(33)
إِنّا كَذٰلِكَ نَفعَلُ بِالمُجرِمينَ(34)
ما این گونه با مجرمان رفتار می‌کنیم!(34)
إِنَّهُم كانوا إِذا قيلَ لَهُم لا إِلٰهَ إِلَّا اللَّهُ يَستَكبِرونَ(35)
چرا که وقتی به آنها گفته می‌شد: «معبودی جز خدا وجود ندارد»، تکبّر و سرکشی می‌کردند...(35)
وَيَقولونَ أَئِنّا لَتارِكوا ءالِهَتِنا لِشاعِرٍ مَجنونٍ(36)
و پیوسته می‌گفتند: «آیا ما معبودان خود را بخاطر شاعری دیوانه رها کنیم؟!»(36)
بَل جاءَ بِالحَقِّ وَصَدَّقَ المُرسَلينَ(37)
چنین نیست، او حقّ را آورده و پیامبران پیشین را تصدیق کرده است!(37)
إِنَّكُم لَذائِقُوا العَذابِ الأَليمِ(38)
اما شما (مستکبران کوردل) بطور مسلّم عذاب دردناک (الهی) را خواهید چشید!(38)
وَما تُجزَونَ إِلّا ما كُنتُم تَعمَلونَ(39)
و جز به آنچه انجام می‌دادید کیفر داده نمی‌شوید،(39)
إِلّا عِبادَ اللَّهِ المُخلَصينَ(40)
جز بندگان مخلص خدا (که از این کیفرها برکنارند)!(40)
أُولٰئِكَ لَهُم رِزقٌ مَعلومٌ(41)
برای آنان [= بندگان مخلص‌] روزی معیّن و ویژه‌ای است،(41)
فَوٰكِهُ ۖ وَهُم مُكرَمونَ(42)
میوه‌ها (ی گوناگون پر ارزش)، و آنها گرامی داشته می‌شوند...(42)
فى جَنّٰتِ النَّعيمِ(43)
در باغهای پر نعمت بهشت؛(43)
عَلىٰ سُرُرٍ مُتَقٰبِلينَ(44)
در حالی که بر تختها رو به روی یکدیگر تکیه زده‌اند،(44)
يُطافُ عَلَيهِم بِكَأسٍ مِن مَعينٍ(45)
و گرداگردشان قدحهای لبریز از شراب طهور را می‌گردانند؛(45)
بَيضاءَ لَذَّةٍ لِلشّٰرِبينَ(46)
شرابی سفید و درخشنده، و لذّتبخش برای نوشندگان؛(46)
لا فيها غَولٌ وَلا هُم عَنها يُنزَفونَ(47)
شرابی که نه در آن مایه تباهی عقل است و نه از آن مست می‌شوند!(47)
وَعِندَهُم قٰصِرٰتُ الطَّرفِ عينٌ(48)
و نزد آنها همسرانی زیبا چشم است که جز به شوهران خود عشق نمی‌ورزند.(48)
كَأَنَّهُنَّ بَيضٌ مَكنونٌ(49)
گویی از (لطافت و سفیدی) همچون تخم‌مرغهایی هستند که (در زیر بال و پر مرغ) پنهان مانده (و دست انسانی هرگز آن را لمس نکرده است)!(49)
فَأَقبَلَ بَعضُهُم عَلىٰ بَعضٍ يَتَساءَلونَ(50)
(در حالی که آنها غرق گفتگو هستند) بعضی رو به بعضی دیگر کرده می‌پرسند...(50)
قالَ قائِلٌ مِنهُم إِنّى كانَ لى قَرينٌ(51)
کسی از آنها می‌گوید: «من همنشینی داشتم...(51)
يَقولُ أَءِنَّكَ لَمِنَ المُصَدِّقينَ(52)
که پیوسته می‌گفت: آیا (به راستی) تو این سخن را باور کرده‌ای...(52)
أَءِذا مِتنا وَكُنّا تُرابًا وَعِظٰمًا أَءِنّا لَمَدينونَ(53)
که وقتی ما مُردیم و به خاک و استخوان مبدّل شدیم، (بار دیگر) زنده می‌شویم و جزا داده خواهیم شد؟!»(53)
قالَ هَل أَنتُم مُطَّلِعونَ(54)
(سپس) می‌گوید: «آیا شما می‌توانید از او خبری بگیرید؟»(54)
فَاطَّلَعَ فَرَءاهُ فى سَواءِ الجَحيمِ(55)
اینجاست که نگاهی می‌کند، ناگهان او را در میان دوزخ می‌بیند.(55)
قالَ تَاللَّهِ إِن كِدتَ لَتُردينِ(56)
می‌گوید: «به خدا سوگند نزدیک بود مرا (نیز) به هلاکت بکشانی!(56)
وَلَولا نِعمَةُ رَبّى لَكُنتُ مِنَ المُحضَرينَ(57)
و اگر نعمت پروردگارم نبود، من نیز از احضارشدگان (در دوزخ) بودم!(57)
أَفَما نَحنُ بِمَيِّتينَ(58)
(سپس به یاران خود می‌گوید: ای دوستان!) آیا ما هرگز نمی‌میریم (و در بهشت جاودانه خواهیم بود)،(58)
إِلّا مَوتَتَنَا الأولىٰ وَما نَحنُ بِمُعَذَّبينَ(59)
و جز همان مرگ اول، مرگی به سراغ ما نخواهد آمد، و ما هرگز عذاب نخواهیم شد.(59)
إِنَّ هٰذا لَهُوَ الفَوزُ العَظيمُ(60)
راستی این همان پیروزی بزرگ است!(60)
لِمِثلِ هٰذا فَليَعمَلِ العٰمِلونَ(61)
آری، برای مثل این، باید عمل‌کنندگان عمل کنند!(61)
أَذٰلِكَ خَيرٌ نُزُلًا أَم شَجَرَةُ الزَّقّومِ(62)
آیا این (نعمتهای جاویدان بهشتی) بهتر است یا درخت (نفرت‌انگیز) زقّوم؟!(62)
إِنّا جَعَلنٰها فِتنَةً لِلظّٰلِمينَ(63)
ما آن را مایه درد و رنج ظالمان قرار دادیم!(63)
إِنَّها شَجَرَةٌ تَخرُجُ فى أَصلِ الجَحيمِ(64)
آن درختی است که از قعر جهنّم می‌روید!(64)
طَلعُها كَأَنَّهُ رُءوسُ الشَّيٰطينِ(65)
شکوفه آن مانند سرهای شیاطین است!(65)
فَإِنَّهُم لَءاكِلونَ مِنها فَمالِـٔونَ مِنهَا البُطونَ(66)
آنها [= مجرمان‌] از آن می‌خورند و شکمها را از آن پر می‌کنند!(66)
ثُمَّ إِنَّ لَهُم عَلَيها لَشَوبًا مِن حَميمٍ(67)
سپس روی آن آب داغ متعفّنی می‌نوشند!(67)
ثُمَّ إِنَّ مَرجِعَهُم لَإِلَى الجَحيمِ(68)
سپس بازگشت آنها به سوی جهنّم است!(68)
إِنَّهُم أَلفَوا ءاباءَهُم ضالّينَ(69)
چرا که آنها پدران خود را گمراه یافتند،(69)
فَهُم عَلىٰ ءاثٰرِهِم يُهرَعونَ(70)
با این حال به سرعت بدنبال آنان کشانده می‌شوند!(70)
وَلَقَد ضَلَّ قَبلَهُم أَكثَرُ الأَوَّلينَ(71)
و قبل از آنها بیشتر پیشینیان (نیز) گمراه شدند!(71)
وَلَقَد أَرسَلنا فيهِم مُنذِرينَ(72)
ما در میان آنها انذارکنندگانی فرستادیم،(72)
فَانظُر كَيفَ كانَ عٰقِبَةُ المُنذَرينَ(73)
ولی بنگر عاقبت انذارشوندگان چگونه بود!(73)
إِلّا عِبادَ اللَّهِ المُخلَصينَ(74)
مگر بندگان مخلص خدا!(74)
وَلَقَد نادىٰنا نوحٌ فَلَنِعمَ المُجيبونَ(75)
و نوح، ما را خواند (و ما دعای او را اجابت کردیم)؛ و چه خوب اجابت کننده‌ای هستیم!(75)
وَنَجَّينٰهُ وَأَهلَهُ مِنَ الكَربِ العَظيمِ(76)
و او و خاندانش را از اندوه بزرگ رهایی بخشیدیم،(76)
وَجَعَلنا ذُرِّيَّتَهُ هُمُ الباقينَ(77)
و فرزندانش را همان بازماندگان (روی زمین) قرار دادیم،(77)
وَتَرَكنا عَلَيهِ فِى الءاخِرينَ(78)
و نام نیک او را در میان امّتهای بعد باقی نهادیم.(78)
سَلٰمٌ عَلىٰ نوحٍ فِى العٰلَمينَ(79)
سلام بر نوح در میان جهانیان باد!(79)
إِنّا كَذٰلِكَ نَجزِى المُحسِنينَ(80)
ما این گونه نیکوکاران را پاداش می‌دهیم!(80)
إِنَّهُ مِن عِبادِنَا المُؤمِنينَ(81)
چرا که او از بندگان باایمان ما بود!(81)
ثُمَّ أَغرَقنَا الءاخَرينَ(82)
سپس دیگران [= دشمنان او] را غرق کردیم!(82)
۞ وَإِنَّ مِن شيعَتِهِ لَإِبرٰهيمَ(83)
و از پیروان او ابراهیم بود؛(83)
إِذ جاءَ رَبَّهُ بِقَلبٍ سَليمٍ(84)
(به خاطر بیاور) هنگامی را که با قلب سلیم به پیشگاه پروردگارش آمد؛(84)
إِذ قالَ لِأَبيهِ وَقَومِهِ ماذا تَعبُدونَ(85)
هنگامی که به پدر و قومش گفت: «اینها چیست که می‌پرستید؟!(85)
أَئِفكًا ءالِهَةً دونَ اللَّهِ تُريدونَ(86)
آیا غیر از خدا به سراغ این معبودان دروغین می‌روید؟!(86)
فَما ظَنُّكُم بِرَبِّ العٰلَمينَ(87)
شما درباره پروردگار عالمیان چه گمان می‌برید؟!(87)
فَنَظَرَ نَظرَةً فِى النُّجومِ(88)
(سپس) نگاهی به ستارگان افکند...(88)
فَقالَ إِنّى سَقيمٌ(89)
و گفت: «من بیمارم (و با شما به مراسم جشن نمی‌آیم)!»(89)
فَتَوَلَّوا عَنهُ مُدبِرينَ(90)
آنها از او روی برتافته و به او پشت کردند (و بسرعت دور شدند.)(90)
فَراغَ إِلىٰ ءالِهَتِهِم فَقالَ أَلا تَأكُلونَ(91)
(او وارد بتخانه شد) مخفیانه نگاهی به معبودانشان کرد و از روی تمسخر گفت: «چرا (از این غذاها) نمی‌خورید؟!(91)
ما لَكُم لا تَنطِقونَ(92)
(اصلاً) چرا سخن نمی‌گویید؟!»(92)
فَراغَ عَلَيهِم ضَربًا بِاليَمينِ(93)
سپس بسوی آنها رفت و ضربه‌ای محکم با دست راست بر پیکر آنها فرود آورد (و جز بت بزرگ، همه را درهم شکست).(93)
فَأَقبَلوا إِلَيهِ يَزِفّونَ(94)
آنها با سرعت به او روی آوردند.(94)
قالَ أَتَعبُدونَ ما تَنحِتونَ(95)
گفت: «آیا چیزی را می‌پرستید که با دست خود می‌تراشید؟!(95)
وَاللَّهُ خَلَقَكُم وَما تَعمَلونَ(96)
با اینکه خداوند هم شما را آفریده و هم بتهایی که می‌سازید!»(96)
قالُوا ابنوا لَهُ بُنيٰنًا فَأَلقوهُ فِى الجَحيمِ(97)
(بت‌پرستان) گفتند: «بنای مرتفعی برای او بسازید و او را در جهنّمی از آتش بیفکنید!»(97)
فَأَرادوا بِهِ كَيدًا فَجَعَلنٰهُمُ الأَسفَلينَ(98)
آنها طرحی برای نابودی ابراهیم ریخته بودند، ولی ما آنان را پست و مغلوب ساختیم!(98)
وَقالَ إِنّى ذاهِبٌ إِلىٰ رَبّى سَيَهدينِ(99)
(او از این مهلکه بسلامت بیرون آمد) و گفت: «من به سوی پروردگارم می‌روم، او مرا هدایت خواهد کرد!(99)
رَبِّ هَب لى مِنَ الصّٰلِحينَ(100)
پروردگارا! به من از صالحان [= فرزندان صالح‌] ببخش!»(100)
فَبَشَّرنٰهُ بِغُلٰمٍ حَليمٍ(101)
ما او [= ابراهیم‌] را به نوجوانی بردبار و صبور بشارت دادیم!(101)
فَلَمّا بَلَغَ مَعَهُ السَّعىَ قالَ يٰبُنَىَّ إِنّى أَرىٰ فِى المَنامِ أَنّى أَذبَحُكَ فَانظُر ماذا تَرىٰ ۚ قالَ يٰأَبَتِ افعَل ما تُؤمَرُ ۖ سَتَجِدُنى إِن شاءَ اللَّهُ مِنَ الصّٰبِرينَ(102)
هنگامی که با او به مقام سعی و کوشش رسید، گفت: «پسرم! من در خواب دیدم که تو را ذبح می‌کنم، نظر تو چیست؟» گفت «پدرم! هر چه دستور داری اجرا کن، به خواست خدا مرا از صابران خواهی یافت!»(102)
فَلَمّا أَسلَما وَتَلَّهُ لِلجَبينِ(103)
هنگامی که هر دو تسلیم شدند و ابراهیم جبین او را بر خاک نهاد...(103)
وَنٰدَينٰهُ أَن يٰإِبرٰهيمُ(104)
او را ندا دادیم که: «ای ابراهیم!(104)
قَد صَدَّقتَ الرُّءيا ۚ إِنّا كَذٰلِكَ نَجزِى المُحسِنينَ(105)
آن رؤیا را تحقق بخشیدی (و به مأموریت خود عمل کردی)!» ما این گونه، نیکوکاران را جزا می‌دهیم!(105)
إِنَّ هٰذا لَهُوَ البَلٰؤُا۟ المُبينُ(106)
این مسلّماً همان امتحان آشکار است!(106)
وَفَدَينٰهُ بِذِبحٍ عَظيمٍ(107)
ما ذبح عظیمی را فدای او کردیم،(107)
وَتَرَكنا عَلَيهِ فِى الءاخِرينَ(108)
و نام نیک او را در امّتهای بعد باقی نهادیم!(108)
سَلٰمٌ عَلىٰ إِبرٰهيمَ(109)
سلام بر ابراهیم!(109)
كَذٰلِكَ نَجزِى المُحسِنينَ(110)
این گونه نیکوکاران را پاداش می‌دهیم!(110)
إِنَّهُ مِن عِبادِنَا المُؤمِنينَ(111)
او از بندگان باایمان ما است!(111)
وَبَشَّرنٰهُ بِإِسحٰقَ نَبِيًّا مِنَ الصّٰلِحينَ(112)
ما او را به اسحاق -پیامبری از شایستگان- بشارت دادیم!(112)
وَبٰرَكنا عَلَيهِ وَعَلىٰ إِسحٰقَ ۚ وَمِن ذُرِّيَّتِهِما مُحسِنٌ وَظالِمٌ لِنَفسِهِ مُبينٌ(113)
ما به او و اسحاق برکت دادیم؛ و از دودمان آن دو، افرادی بودند نیکوکار و افرادی آشکارا به خود ستم کردند!(113)
وَلَقَد مَنَنّا عَلىٰ موسىٰ وَهٰرونَ(114)
ما به موسی و هارون نعمت بخشیدیم!(114)
وَنَجَّينٰهُما وَقَومَهُما مِنَ الكَربِ العَظيمِ(115)
و آن دو و قومشان را از اندوه بزرگ نجات دادیم!(115)
وَنَصَرنٰهُم فَكانوا هُمُ الغٰلِبينَ(116)
و آنها را یاری کردیم تا بر دشمنان خود پیروز شدند!(116)
وَءاتَينٰهُمَا الكِتٰبَ المُستَبينَ(117)
ما به آن دو، کتاب روشنگر دادیم،(117)
وَهَدَينٰهُمَا الصِّرٰطَ المُستَقيمَ(118)
و آن دو را به راه راست هدایت نمودیم!(118)
وَتَرَكنا عَلَيهِما فِى الءاخِرينَ(119)
و نام نیکشان را در اقوام بعد باقی گذاردیم!(119)
سَلٰمٌ عَلىٰ موسىٰ وَهٰرونَ(120)
سلام بر موسی و هارون!(120)
إِنّا كَذٰلِكَ نَجزِى المُحسِنينَ(121)
ما این گونه نیکوکاران را پاداش می‌دهیم!(121)
إِنَّهُما مِن عِبادِنَا المُؤمِنينَ(122)
آن دو از بندگان مؤمن ما بودند!(122)
وَإِنَّ إِلياسَ لَمِنَ المُرسَلينَ(123)
و الیاس از رسولان (ما) بود!(123)
إِذ قالَ لِقَومِهِ أَلا تَتَّقونَ(124)
به خاطر بیاور هنگامی را که به قومش گفت: «آیا تقوا پیشه نمی‌کنید؟!(124)
أَتَدعونَ بَعلًا وَتَذَرونَ أَحسَنَ الخٰلِقينَ(125)
آیا بت «بعل» را می‌خوانید و بهترین آفریدگارها را رها می‌سازید؟!(125)
اللَّهَ رَبَّكُم وَرَبَّ ءابائِكُمُ الأَوَّلينَ(126)
خدایی که پروردگار شما و پروردگار نیاکان شماست!»(126)
فَكَذَّبوهُ فَإِنَّهُم لَمُحضَرونَ(127)
امّا آنها او را تکذیب کردند؛ ولی به یقین همگی (در دادگاه عدل الهی) احضار می‌شوند!(127)
إِلّا عِبادَ اللَّهِ المُخلَصينَ(128)
مگر بندگان مخلص خدا!(128)
وَتَرَكنا عَلَيهِ فِى الءاخِرينَ(129)
ما نام نیک او را در میان امّتهای بعد باقی گذاردیم!(129)
سَلٰمٌ عَلىٰ إِل ياسينَ(130)
سلام بر الیاسین!(130)
إِنّا كَذٰلِكَ نَجزِى المُحسِنينَ(131)
ما این گونه نیکوکاران را پاداش می‌دهیم!(131)
إِنَّهُ مِن عِبادِنَا المُؤمِنينَ(132)
او از بندگان مؤمن ما است!(132)
وَإِنَّ لوطًا لَمِنَ المُرسَلينَ(133)
و لوط از رسولان (ما) است!(133)
إِذ نَجَّينٰهُ وَأَهلَهُ أَجمَعينَ(134)
و به خاطر بیاور زمانی را که او و خاندانش را همگی نجات دادیم،(134)
إِلّا عَجوزًا فِى الغٰبِرينَ(135)
مگر پیرزنی که از بازماندگان بود (و به سرنوشت آنان گرفتار شد)!(135)
ثُمَّ دَمَّرنَا الءاخَرينَ(136)
سپس بقیه را نابود کردیم!(136)
وَإِنَّكُم لَتَمُرّونَ عَلَيهِم مُصبِحينَ(137)
و شما پیوسته صبحگاهان از کنار (ویرانه‌های شهرهای) آنها می‌گذرید...(137)
وَبِالَّيلِ ۗ أَفَلا تَعقِلونَ(138)
و (همچنین) شبانگاه؛ آیا نمی‌اندیشید؟!(138)
وَإِنَّ يونُسَ لَمِنَ المُرسَلينَ(139)
و یونس از رسولان (ما) است!(139)
إِذ أَبَقَ إِلَى الفُلكِ المَشحونِ(140)
به خاطر بیاور زمانی را که به سوی کشتی پر (از جمعیّت و بار) فرار کرد.(140)
فَساهَمَ فَكانَ مِنَ المُدحَضينَ(141)
و با آنها قرعه افکند، (و قرعه به نام او افتاد و) مغلوب شد!(141)
فَالتَقَمَهُ الحوتُ وَهُوَ مُليمٌ(142)
(او را به دریا افکندند) و ماهی عظیمی او را بلعید، در حالی که مستحقّ سرزنش بود!(142)
فَلَولا أَنَّهُ كانَ مِنَ المُسَبِّحينَ(143)
و اگر او از تسبیح‌کنندگان نبود...(143)
لَلَبِثَ فى بَطنِهِ إِلىٰ يَومِ يُبعَثونَ(144)
تا روز قیامت در شکم ماهی می‌ماند!(144)
۞ فَنَبَذنٰهُ بِالعَراءِ وَهُوَ سَقيمٌ(145)
(به هر حال ما او را رهایی بخشیدیم و) او را در یک سرزمین خشک خالی از گیاه افکندیم در حالی که بیمار بود!(145)
وَأَنبَتنا عَلَيهِ شَجَرَةً مِن يَقطينٍ(146)
و بوته کدوئی بر او رویاندیم (تا در سایه برگهای پهن و مرطوبش آرامش یابد)!(146)
وَأَرسَلنٰهُ إِلىٰ مِا۟ئَةِ أَلفٍ أَو يَزيدونَ(147)
و او را به سوی جمعیّت یکصد هزار نفری -یا بیشتر- فرستادیم!(147)
فَـٔامَنوا فَمَتَّعنٰهُم إِلىٰ حينٍ(148)
آنها ایمان آوردند، از این رو تا مدّت معلومی آنان را از مواهب زندگی بهره‌مند ساختیم!(148)
فَاستَفتِهِم أَلِرَبِّكَ البَناتُ وَلَهُمُ البَنونَ(149)
از آنان بپرس: آیا پروردگارت دخترانی دارد و پسران از آن آنهاست؟!(149)
أَم خَلَقنَا المَلٰئِكَةَ إِنٰثًا وَهُم شٰهِدونَ(150)
آیا ما فرشتگان را مؤنث آفریدیم و آنها ناظر بودند؟!(150)
أَلا إِنَّهُم مِن إِفكِهِم لَيَقولونَ(151)
بدانید آنها با این تهمت بزرگشان می‌گویند:(151)
وَلَدَ اللَّهُ وَإِنَّهُم لَكٰذِبونَ(152)
«خداوند فرزند آورده!» ولی آنها به یقین دروغ می‌گویند!(152)
أَصطَفَى البَناتِ عَلَى البَنينَ(153)
آیا دختران را بر پسران ترجیح داده است؟!(153)
ما لَكُم كَيفَ تَحكُمونَ(154)
شما را چه شده است؟! چگونه حکم می‌کنید؟! (هیچ می‌فهمید چه می‌گویید؟!)(154)
أَفَلا تَذَكَّرونَ(155)
آیا متذکّر نمی‌شوید؟!(155)
أَم لَكُم سُلطٰنٌ مُبينٌ(156)
یا شما دلیل روشنی در این باره دارید؟(156)
فَأتوا بِكِتٰبِكُم إِن كُنتُم صٰدِقينَ(157)
کتابتان را بیاورید اگر راست می‌گویید!(157)
وَجَعَلوا بَينَهُ وَبَينَ الجِنَّةِ نَسَبًا ۚ وَلَقَد عَلِمَتِ الجِنَّةُ إِنَّهُم لَمُحضَرونَ(158)
آنها [= مشرکان‌] میان او [= خداوند] و جنّ، (خویشاوندی و) نسبتی قائل شدند؛ در حالی که جنّیان بخوبی می‌دانند که این بت‌پرستان در دادگاه الهی احضار می‌شوند!(158)
سُبحٰنَ اللَّهِ عَمّا يَصِفونَ(159)
منزّه است خداوند از آنچه توصیف می‌کنند،(159)
إِلّا عِبادَ اللَّهِ المُخلَصينَ(160)
مگر بندگان مخلص خدا!(160)
فَإِنَّكُم وَما تَعبُدونَ(161)
شما و آنچه را پرستش می‌کنید،(161)
ما أَنتُم عَلَيهِ بِفٰتِنينَ(162)
هرگز نمی‌توانید کسی را (با آن) فریب دهید،(162)
إِلّا مَن هُوَ صالِ الجَحيمِ(163)
مگر آنها که در آتش دوزخ وارد می‌شوند!(163)
وَما مِنّا إِلّا لَهُ مَقامٌ مَعلومٌ(164)
و هیچ یک از ما نیست جز آنکه مقام معلومی دارد؛(164)
وَإِنّا لَنَحنُ الصّافّونَ(165)
و ما همگی (برای اطاعت فرمان خداوند) به صف ایستاده‌ایم؛(165)
وَإِنّا لَنَحنُ المُسَبِّحونَ(166)
و ما همه تسبیح‌گوی او هستیم!(166)
وَإِن كانوا لَيَقولونَ(167)
آنها پیوسته می‌گفتند:(167)
لَو أَنَّ عِندَنا ذِكرًا مِنَ الأَوَّلينَ(168)
«اگر یکی از کتابهای پیشینیان نزد ما بود،(168)
لَكُنّا عِبادَ اللَّهِ المُخلَصينَ(169)
به یقین، ما بندگان مخلص خدا بودیم!»(169)
فَكَفَروا بِهِ ۖ فَسَوفَ يَعلَمونَ(170)
(امّا هنگامی که این کتاب بزرگ آسمانی بر آنها نازل شد،) به آن کافر شدند؛ ولی بزودی (نتیجه کار خود را) خواهند دانست!(170)
وَلَقَد سَبَقَت كَلِمَتُنا لِعِبادِنَا المُرسَلينَ(171)
وعده قطعی ما برای بندگان فرستاده ما از پیش مسلّم شده...(171)
إِنَّهُم لَهُمُ المَنصورونَ(172)
که آنان یاری شدگانند،(172)
وَإِنَّ جُندَنا لَهُمُ الغٰلِبونَ(173)
و لشکر ما پیروزند!(173)
فَتَوَلَّ عَنهُم حَتّىٰ حينٍ(174)
از آنها [= کافران‌] روی بگردان تا زمان معیّنی (که فرمان جهاد فرارسد)!(174)
وَأَبصِرهُم فَسَوفَ يُبصِرونَ(175)
و وضع آنها را بنگر (چه بی‌محتواست) اما بزودی (نتیجه اعمال خود را) می‌بینند!(175)
أَفَبِعَذابِنا يَستَعجِلونَ(176)
آیا آنها برای عذاب ما شتاب می‌کنند؟!(176)
فَإِذا نَزَلَ بِساحَتِهِم فَساءَ صَباحُ المُنذَرينَ(177)
امّا هنگامی که عذاب ما در آستانه خانه‌هایشان فرود آید، انذارشدگان صبحگاه بدی خواهند داشت!(177)
وَتَوَلَّ عَنهُم حَتّىٰ حينٍ(178)
از آنان روی بگردان تا زمان معیّنی!(178)
وَأَبصِر فَسَوفَ يُبصِرونَ(179)
و وضع کارشان را ببین؛ آنها نیز به زودی (نتیجه اعمال خود را) می‌بینند!(179)
سُبحٰنَ رَبِّكَ رَبِّ العِزَّةِ عَمّا يَصِفونَ(180)
منزّه است پروردگار تو، پروردگار عزّت (و قدرت) از آنچه آنان توصیف می‌کنند.(180)
وَسَلٰمٌ عَلَى المُرسَلينَ(181)
و سلام بر رسولان!(181)
وَالحَمدُ لِلَّهِ رَبِّ العٰلَمينَ(182)
حمد و ستایش مخصوص خداوندی است که پروردگار جهانیان است!(182)