Az-Zariyat( الذاريات)
Original,King Fahad Quran Complex(الأصلي,مجمع الملك فهد القرآن)
show/hide
Mohammad Mahdi Fooladvand(فولادوند)
show/hide
بِسمِ اللَّهِ الرَّحمٰنِ الرَّحيمِ وَالذّٰرِيٰتِ ذَروًا(1)
سوگند به بادهاى ذره‌افشان،(1)
فَالحٰمِلٰتِ وِقرًا(2)
و ابرهاى گرانبار،(2)
فَالجٰرِيٰتِ يُسرًا(3)
و سبك سيران،(3)
فَالمُقَسِّمٰتِ أَمرًا(4)
و تقسيم‌كنندگان كار[ها]،(4)
إِنَّما توعَدونَ لَصادِقٌ(5)
كه آنچه وعده داده شده‌ايد راست است،(5)
وَإِنَّ الدّينَ لَوٰقِعٌ(6)
و [روز] پاداش واقعيت دارد.(6)
وَالسَّماءِ ذاتِ الحُبُكِ(7)
سوگند به آسمان مشبّك،(7)
إِنَّكُم لَفى قَولٍ مُختَلِفٍ(8)
كه شما [درباره قرآن‌] در سخنى گوناگونيد.(8)
يُؤفَكُ عَنهُ مَن أُفِكَ(9)
[بگوى‌] تا هر كه از آن برگشته، برگشته باشد.(9)
قُتِلَ الخَرّٰصونَ(10)
مرگ بر دروغپردازان!(10)
الَّذينَ هُم فى غَمرَةٍ ساهونَ(11)
همانان كه در ورطه نادانى بى‌خبرند.(11)
يَسـَٔلونَ أَيّانَ يَومُ الدّينِ(12)
پرسند: «روز پاداش كى است؟»(12)
يَومَ هُم عَلَى النّارِ يُفتَنونَ(13)
همان روز كه آنان بر آتش، عقوبت [و آزموده‌] شوند.(13)
ذوقوا فِتنَتَكُم هٰذَا الَّذى كُنتُم بِهِ تَستَعجِلونَ(14)
عذاب [موعود] خود را بچشيد، اين است همان [بلايى‌] كه با شتاب خواستار آن بوديد.(14)
إِنَّ المُتَّقينَ فى جَنّٰتٍ وَعُيونٍ(15)
پرهيزگاران در باغها و چشمه سارانند.(15)
ءاخِذينَ ما ءاتىٰهُم رَبُّهُم ۚ إِنَّهُم كانوا قَبلَ ذٰلِكَ مُحسِنينَ(16)
آنچه را پروردگارشان عطا فرموده مى‌گيرند، زيرا كه آنها پيش از اين نيكوكار بودند.(16)
كانوا قَليلًا مِنَ الَّيلِ ما يَهجَعونَ(17)
و از شب اندكى را مى‌غنودند.(17)
وَبِالأَسحارِ هُم يَستَغفِرونَ(18)
و در سحرگاهان [از خدا] طلب آمرزش مى‌كردند.(18)
وَفى أَموٰلِهِم حَقٌّ لِلسّائِلِ وَالمَحرومِ(19)
و در اموالشان براى سائل و محروم حقى [معين‌] بود.(19)
وَفِى الأَرضِ ءايٰتٌ لِلموقِنينَ(20)
و روى زمين براى اهل يقين نشانه‌هايى [متقاعدكننده‌] است،(20)
وَفى أَنفُسِكُم ۚ أَفَلا تُبصِرونَ(21)
و در خود شما؛ پس مگر نمى‌بينيد؟(21)
وَفِى السَّماءِ رِزقُكُم وَما توعَدونَ(22)
و روزى شما و آنچه وعده داده شده‌ايد در آسمان است.(22)
فَوَرَبِّ السَّماءِ وَالأَرضِ إِنَّهُ لَحَقٌّ مِثلَ ما أَنَّكُم تَنطِقونَ(23)
پس سوگند به پروردگار آسمان و زمين، كه واقعاً او حق است همان گونه كه خود شما سخن مى‌گوييد.(23)
هَل أَتىٰكَ حَديثُ ضَيفِ إِبرٰهيمَ المُكرَمينَ(24)
آيا خبر مهمانان ارجمند ابراهيم به تو رسيد؟(24)
إِذ دَخَلوا عَلَيهِ فَقالوا سَلٰمًا ۖ قالَ سَلٰمٌ قَومٌ مُنكَرونَ(25)
چون بر او درآمدند؛ پس سلام گفتند. گفت: «سلام، مردمى ناشناسيد.»(25)
فَراغَ إِلىٰ أَهلِهِ فَجاءَ بِعِجلٍ سَمينٍ(26)
پس آهسته به سوى زنش رفت و گوساله‌اى فربه [و بريان‌] آورد.(26)
فَقَرَّبَهُ إِلَيهِم قالَ أَلا تَأكُلونَ(27)
آن را به نزديكشان برد [و] گفت: «مگر نمى‌خوريد؟»(27)
فَأَوجَسَ مِنهُم خيفَةً ۖ قالوا لا تَخَف ۖ وَبَشَّروهُ بِغُلٰمٍ عَليمٍ(28)
و [در دلش‌] از آنان احساس ترسى كرد. گفتند: «مترس.» و او را به پسرى دانا مژده دادند.(28)
فَأَقبَلَتِ امرَأَتُهُ فى صَرَّةٍ فَصَكَّت وَجهَها وَقالَت عَجوزٌ عَقيمٌ(29)
و زنش با فريادى [از شگفتى‌] سر رسيد و بر چهره خود زد و گفت: «زنى پير نازا [چگونه بزايد]؟»(29)
قالوا كَذٰلِكِ قالَ رَبُّكِ ۖ إِنَّهُ هُوَ الحَكيمُ العَليمُ(30)
گفتند: «پروردگارت چنين فرموده است. او خود حكيم داناست.»(30)
۞ قالَ فَما خَطبُكُم أَيُّهَا المُرسَلونَ(31)
[ابراهيم‌] گفت: «اى فرستادگان، مأموريت شما چيست؟»(31)
قالوا إِنّا أُرسِلنا إِلىٰ قَومٍ مُجرِمينَ(32)
گفتند: «ما به سوى مردمى پليدكار فرستاده شده‌ايم،(32)
لِنُرسِلَ عَلَيهِم حِجارَةً مِن طينٍ(33)
تا سنگهايى از گِل رُس بر [سر] آنان فرو فرستيم.(33)
مُسَوَّمَةً عِندَ رَبِّكَ لِلمُسرِفينَ(34)
[كه‌] نزد پروردگارت براى مسرفان نشان‌گذارى شده است.(34)
فَأَخرَجنا مَن كانَ فيها مِنَ المُؤمِنينَ(35)
پس هر كه از مؤمنان در آن [شهرها] بود بيرون برديم.(35)
فَما وَجَدنا فيها غَيرَ بَيتٍ مِنَ المُسلِمينَ(36)
و[لى‌] در آنجا جز يك خانه از فرمانبران [خدا بيشتر] نيافتيم.(36)
وَتَرَكنا فيها ءايَةً لِلَّذينَ يَخافونَ العَذابَ الأَليمَ(37)
و در آنجا براى آنها كه از عذاب پر درد مى‌ترسند، عبرتى به جاى گذاشتيم.(37)
وَفى موسىٰ إِذ أَرسَلنٰهُ إِلىٰ فِرعَونَ بِسُلطٰنٍ مُبينٍ(38)
و [نيز] در [ماجراى‌] موسى، چون او را با حجتى آشكار به سوى فرعون گسيل داشتيم.(38)
فَتَوَلّىٰ بِرُكنِهِ وَقالَ سٰحِرٌ أَو مَجنونٌ(39)
پس [فرعون‌] با اركان [دولت‌] خود روى برتافت و گفت: «[اين شخص،] ساحر يا ديوانه‌اى است.»(39)
فَأَخَذنٰهُ وَجُنودَهُ فَنَبَذنٰهُم فِى اليَمِّ وَهُوَ مُليمٌ(40)
[تا] او و سپاهيانش را گرفتيم و آنان را در دريا افكنديم در حالى كه او [در آخرين لحظه‌] نكوهشگر [خود] بود.(40)
وَفى عادٍ إِذ أَرسَلنا عَلَيهِمُ الرّيحَ العَقيمَ(41)
و در [ماجراى‌] عاد [نيز]، چون بر [سر] آنها آن باد مُهلِك را فرستاديم.(41)
ما تَذَرُ مِن شَيءٍ أَتَت عَلَيهِ إِلّا جَعَلَتهُ كَالرَّميمِ(42)
به هر چه مى‌وزيد آن را چون خاكستر استخوان مرده مى‌گردانيد.(42)
وَفى ثَمودَ إِذ قيلَ لَهُم تَمَتَّعوا حَتّىٰ حينٍ(43)
و در [ماجراى‌] ثمود [نيز عبرتى بود]، آنگاه كه به ايشان گفته شد: «تا چندى برخوردار شويد.»(43)
فَعَتَوا عَن أَمرِ رَبِّهِم فَأَخَذَتهُمُ الصّٰعِقَةُ وَهُم يَنظُرونَ(44)
تا [آنكه‌] از فرمان پروردگار خود سر برتافتند و در حالى كه آنها مى‌نگريستند، آذرخش آنان را فرو گرفت.(44)
فَمَا استَطٰعوا مِن قِيامٍ وَما كانوا مُنتَصِرينَ(45)
در نتيجه نه توانستند به پاى خيزند و نه طلب يارى كنند.(45)
وَقَومَ نوحٍ مِن قَبلُ ۖ إِنَّهُم كانوا قَومًا فٰسِقينَ(46)
و قوم نوح [نيز] پيش از آن [اقوام نامبرده همين گونه هلاك شدند]، زيرا آنها مردمى نافرمان بودند.(46)
وَالسَّماءَ بَنَينٰها بِأَيي۟دٍ وَإِنّا لَموسِعونَ(47)
و آسمان را به قدرت خود برافراشتيم، و بى‌گمان، ما [آسمان‌]گستريم!(47)
وَالأَرضَ فَرَشنٰها فَنِعمَ المٰهِدونَ(48)
و زمين را گسترانيده‌ايم و چه نيكو گسترندگانيم.(48)
وَمِن كُلِّ شَيءٍ خَلَقنا زَوجَينِ لَعَلَّكُم تَذَكَّرونَ(49)
و از هر چيزى دو گونه [يعنى نر و ماده‌] آفريديم، اميد كه شما عبرت گيريد.(49)
فَفِرّوا إِلَى اللَّهِ ۖ إِنّى لَكُم مِنهُ نَذيرٌ مُبينٌ(50)
پس به سوى خدا بگريزيد، كه من شما را از طرف او بيم‌دهنده‌اى آشكارم.(50)
وَلا تَجعَلوا مَعَ اللَّهِ إِلٰهًا ءاخَرَ ۖ إِنّى لَكُم مِنهُ نَذيرٌ مُبينٌ(51)
و با خدا معبودى ديگر قرار مدهيد كه من از جانب او هشداردهنده‌اى آشكارم.(51)
كَذٰلِكَ ما أَتَى الَّذينَ مِن قَبلِهِم مِن رَسولٍ إِلّا قالوا ساحِرٌ أَو مَجنونٌ(52)
بدين سان بر كسانى كه پيش از آنها بودند هيچ پيامبرى نيامد جز اينكه گفتند: «ساحر يا ديوانه‌اى است.»(52)
أَتَواصَوا بِهِ ۚ بَل هُم قَومٌ طاغونَ(53)
آيا همديگر را به اين [سخن‌] سفارش كرده بودند؟ [نه!] بلكه آنان مردمى سركش بودند.(53)
فَتَوَلَّ عَنهُم فَما أَنتَ بِمَلومٍ(54)
پس، از آنان روى بگردان، كه تو در خور نكوهش نيستى.(54)
وَذَكِّر فَإِنَّ الذِّكرىٰ تَنفَعُ المُؤمِنينَ(55)
و پند ده، كه مؤمنان را پند سود بخشد.(55)
وَما خَلَقتُ الجِنَّ وَالإِنسَ إِلّا لِيَعبُدونِ(56)
و جن و انس را نيافريدم جز براى آنكه مرا بپرستند.(56)
ما أُريدُ مِنهُم مِن رِزقٍ وَما أُريدُ أَن يُطعِمونِ(57)
از آنان هيچ روزيى نمى‌خواهم، و نمى‌خواهم كه مرا خوراك دهند.(57)
إِنَّ اللَّهَ هُوَ الرَّزّاقُ ذُو القُوَّةِ المَتينُ(58)
خداست كه خود روزى بخش نيرومند استوار است.(58)
فَإِنَّ لِلَّذينَ ظَلَموا ذَنوبًا مِثلَ ذَنوبِ أَصحٰبِهِم فَلا يَستَعجِلونِ(59)
پس براى كسانى كه ستم كردند بهره‌اى است از عذاب، همانند بهره عذاب ياران [قبلى‌]شان. پس [بگو:] در خواستن عذاب از من، شتابزدگى نكنند.(59)
فَوَيلٌ لِلَّذينَ كَفَروا مِن يَومِهِمُ الَّذى يوعَدونَ(60)
پس واى بر كسانى كه كافر شده‌اند از آن روزى كه وعده يافته‌اند.(60)