An-Nabaa( النبأ)
Original,King Fahad Quran Complex(الأصلي,مجمع الملك فهد القرآن)
show/hide
Mohammad Mahdi Fooladvand(فولادوند)
show/hide
بِسمِ اللَّهِ الرَّحمٰنِ الرَّحيمِ عَمَّ يَتَساءَلونَ(1)
درباره چه چيز از يكديگر مى‌پرسند؟(1)
عَنِ النَّبَإِ العَظيمِ(2)
از آن خبر بزرگ،(2)
الَّذى هُم فيهِ مُختَلِفونَ(3)
كه در باره آن با هم اختلاف دارند.(3)
كَلّا سَيَعلَمونَ(4)
نه چنان است، به زودى خواهند دانست.(4)
ثُمَّ كَلّا سَيَعلَمونَ(5)
باز هم نه چنان است، بزودى خواهند دانست.(5)
أَلَم نَجعَلِ الأَرضَ مِهٰدًا(6)
آيا زمين را گهواره‌اى نگردانيديم؟(6)
وَالجِبالَ أَوتادًا(7)
و كوهها را [چون‌] ميخهايى [نگذاشتيم‌]؟(7)
وَخَلَقنٰكُم أَزوٰجًا(8)
و شما را جفت آفريديم.(8)
وَجَعَلنا نَومَكُم سُباتًا(9)
و خواب شما را [مايه‌] آسايش گردانيديم.(9)
وَجَعَلنَا الَّيلَ لِباسًا(10)
و شب را [براى شما] پوششى قرار داديم.(10)
وَجَعَلنَا النَّهارَ مَعاشًا(11)
و روز را [براى‌] معاش [شما] نهاديم.(11)
وَبَنَينا فَوقَكُم سَبعًا شِدادًا(12)
و بر فراز شما هفت [آسمان‌] استوار بنا كرديم.(12)
وَجَعَلنا سِراجًا وَهّاجًا(13)
و چراغى فروزان گذارديم.(13)
وَأَنزَلنا مِنَ المُعصِرٰتِ ماءً ثَجّاجًا(14)
و از ابرهاى متراكم، آبى ريزان فرود آورديم،(14)
لِنُخرِجَ بِهِ حَبًّا وَنَباتًا(15)
تا بدان دانه و گياه برويانيم،(15)
وَجَنّٰتٍ أَلفافًا(16)
و باغهاى در هم پيچيده و انبوه.(16)
إِنَّ يَومَ الفَصلِ كانَ ميقٰتًا(17)
قطعاً وعدگاه [ما با شما] روز داورى است:(17)
يَومَ يُنفَخُ فِى الصّورِ فَتَأتونَ أَفواجًا(18)
روزى كه در «صور» دميده شود، و گروه گروه بياييد؛(18)
وَفُتِحَتِ السَّماءُ فَكانَت أَبوٰبًا(19)
و آسمان، گشوده و درهايى [پديد] شود؛(19)
وَسُيِّرَتِ الجِبالُ فَكانَت سَرابًا(20)
و كوهها را روان كنند، و [چون‌] سرابى گردند.(20)
إِنَّ جَهَنَّمَ كانَت مِرصادًا(21)
[آرى،] جهنم [از دير باز] كمينگاهى بوده،(21)
لِلطّٰغينَ مَـٔابًا(22)
[كه‌] براى سركشان، بازگشتگاهى است.(22)
لٰبِثينَ فيها أَحقابًا(23)
روزگارى دراز در آن درنگ كنند.(23)
لا يَذوقونَ فيها بَردًا وَلا شَرابًا(24)
در آنجا نه خنكى چشند و نه شربتى،(24)
إِلّا حَميمًا وَغَسّاقًا(25)
جز آب جوشان و چركابه‌اى.(25)
جَزاءً وِفاقًا(26)
كيفرى مناسب [با جرم آنها].(26)
إِنَّهُم كانوا لا يَرجونَ حِسابًا(27)
آنان بودند كه به [روز] حساب اميد نداشتند؛(27)
وَكَذَّبوا بِـٔايٰتِنا كِذّابًا(28)
و آيات ما را سخت تكذيب مى‌كردند.(28)
وَكُلَّ شَيءٍ أَحصَينٰهُ كِتٰبًا(29)
و حال آنكه هر چيزى را برشمرده [به صورت‌] كتابى در آورده‌ايم.(29)
فَذوقوا فَلَن نَزيدَكُم إِلّا عَذابًا(30)
پس بچشيد كه جز عذاب، هرگز [چيزى‌] بر شما نمى‌افزاييم.(30)
إِنَّ لِلمُتَّقينَ مَفازًا(31)
مسلماً پرهيزگاران را رستگارى است:(31)
حَدائِقَ وَأَعنٰبًا(32)
باغچه‌ها و تاكستانها،(32)
وَكَواعِبَ أَترابًا(33)
و دخترانى همسال با سينه‌هاى برجسته،(33)
وَكَأسًا دِهاقًا(34)
و پياله‌هاى لبالب.(34)
لا يَسمَعونَ فيها لَغوًا وَلا كِذّٰبًا(35)
در آنجا نه بيهوده‌اى شنوند، و نه [يكديگر را] تكذيب [كنند].(35)
جَزاءً مِن رَبِّكَ عَطاءً حِسابًا(36)
[اين است‌] پاداشى از پروردگار تو، عطايى از روى حساب.(36)
رَبِّ السَّمٰوٰتِ وَالأَرضِ وَما بَينَهُمَا الرَّحمٰنِ ۖ لا يَملِكونَ مِنهُ خِطابًا(37)
پروردگار آسمانها و زمين و آنچه ميان آن دو است، بخشايشگرى كه كس را ياراى خطاب با او نيست.(37)
يَومَ يَقومُ الرّوحُ وَالمَلٰئِكَةُ صَفًّا ۖ لا يَتَكَلَّمونَ إِلّا مَن أَذِنَ لَهُ الرَّحمٰنُ وَقالَ صَوابًا(38)
روزى كه «روح» و فرشتگان به صف مى‌ايستند، و [مردم‌] سخن نگويند، مگر كسى كه [خداى‌] رحمان به او رخصت دهد، و سخن راست گويد.(38)
ذٰلِكَ اليَومُ الحَقُّ ۖ فَمَن شاءَ اتَّخَذَ إِلىٰ رَبِّهِ مَـٔابًا(39)
آن [روز]، روز حق است؛ پس هر كه خواهد، راه بازگشتى به سوى پروردگار خود بجويد.(39)
إِنّا أَنذَرنٰكُم عَذابًا قَريبًا يَومَ يَنظُرُ المَرءُ ما قَدَّمَت يَداهُ وَيَقولُ الكافِرُ يٰلَيتَنى كُنتُ تُرٰبًا(40)
ما شما را از عذابى نزديك هشدار داديم: روزى كه آدمى آنچه را با دست خويش پيش فرستاده است بنگرد؛ و كافر گويد: «كاش من خاك بودم.»(40)