Al-Mutaffife( المطففين)
Original,King Fahad Quran Complex(الأصلي,مجمع الملك فهد القرآن)
show/hide
Mohammad Mahdi Fooladvand(فولادوند)
show/hide
بِسمِ اللَّهِ الرَّحمٰنِ الرَّحيمِ وَيلٌ لِلمُطَفِّفينَ(1)
واى بر كم‌فروشان،(1)
الَّذينَ إِذَا اكتالوا عَلَى النّاسِ يَستَوفونَ(2)
كه چون از مردم پيمانه ستانند، تمام ستانند؛(2)
وَإِذا كالوهُم أَو وَزَنوهُم يُخسِرونَ(3)
و چون براى آنان پيمانه يا وزن كنند، به ايشان كم دهند.(3)
أَلا يَظُنُّ أُولٰئِكَ أَنَّهُم مَبعوثونَ(4)
مگر آنان گمان نمى‌دارند كه برانگيخته خواهند شد؟(4)
لِيَومٍ عَظيمٍ(5)
[در] روزى بزرگ:(5)
يَومَ يَقومُ النّاسُ لِرَبِّ العٰلَمينَ(6)
روزى كه مردم در برابر پروردگار جهانيان به پاى ايستند.(6)
كَلّا إِنَّ كِتٰبَ الفُجّارِ لَفى سِجّينٍ(7)
نه چنين است [كه مى‌پندارند]، كه كارنامه بدكاران در «سجّين» است.(7)
وَما أَدرىٰكَ ما سِجّينٌ(8)
و تو چه دانى كه «سجّين» چيست؟(8)
كِتٰبٌ مَرقومٌ(9)
كتابى است نوشته‌شده.(9)
وَيلٌ يَومَئِذٍ لِلمُكَذِّبينَ(10)
واى بر تكذيب‌كنندگان در آن هنگام:(10)
الَّذينَ يُكَذِّبونَ بِيَومِ الدّينِ(11)
آنان كه روز جزا را دروغ مى‌پندارند.(11)
وَما يُكَذِّبُ بِهِ إِلّا كُلُّ مُعتَدٍ أَثيمٍ(12)
و جز هر تجاوزپيشه گناهكارى آن را به دروغ نمى‌گيرد.(12)
إِذا تُتلىٰ عَلَيهِ ءايٰتُنا قالَ أَسٰطيرُ الأَوَّلينَ(13)
[همان كه‌] چون آيات ما بر او خوانده شود، گويد: «[اينها] افسانه‌هاى پيشينيان است.»(13)
كَلّا ۖ بَل ۜ رانَ عَلىٰ قُلوبِهِم ما كانوا يَكسِبونَ(14)
نه چنين است، بلكه آنچه مرتكب مى‌شدند زنگار بر دلهايشان بسته است.(14)
كَلّا إِنَّهُم عَن رَبِّهِم يَومَئِذٍ لَمَحجوبونَ(15)
زهى پندار، كه آنان در آن روز، از پروردگارشان سخت محجوبند.(15)
ثُمَّ إِنَّهُم لَصالُوا الجَحيمِ(16)
آنگاه به يقين، آنان به جهنم درآيند.(16)
ثُمَّ يُقالُ هٰذَا الَّذى كُنتُم بِهِ تُكَذِّبونَ(17)
سپس [به ايشان‌] گفته خواهد شد: «اين همان است كه آن را به دروغ مى‌گرفتيد.»(17)
كَلّا إِنَّ كِتٰبَ الأَبرارِ لَفى عِلِّيّينَ(18)
نه چنين است، در حقيقت، كتاب نيكان در «علّيّون» است.(18)
وَما أَدرىٰكَ ما عِلِّيّونَ(19)
و تو چه دانى كه «علّيّون» چيست؟(19)
كِتٰبٌ مَرقومٌ(20)
كتابى است نوشته‌شده.(20)
يَشهَدُهُ المُقَرَّبونَ(21)
مقرّبان آن را مشاهده خواهند كرد.(21)
إِنَّ الأَبرارَ لَفى نَعيمٍ(22)
براستى نيكوكاران در نعيم [الهى‌] خواهند بود.(22)
عَلَى الأَرائِكِ يَنظُرونَ(23)
بر تختها [نشسته‌] مى‌نگرند.(23)
تَعرِفُ فى وُجوهِهِم نَضرَةَ النَّعيمِ(24)
از چهره‌هايشان طراوت نعمت [بهشت‌] را درمى‌يابى.(24)
يُسقَونَ مِن رَحيقٍ مَختومٍ(25)
از باده‌اى مُهر شده نوشانيده شوند.(25)
خِتٰمُهُ مِسكٌ ۚ وَفى ذٰلِكَ فَليَتَنافَسِ المُتَنٰفِسونَ(26)
[باده‌اى كه‌] مُهر آن، مُشك است، و در اين [نعمتها] مشتاقان بايد بر يكديگر پيشى گيرند.(26)
وَمِزاجُهُ مِن تَسنيمٍ(27)
و تركيبش از [چشمه‌] «تسنيم» است:(27)
عَينًا يَشرَبُ بِهَا المُقَرَّبونَ(28)
چشمه‌اى كه مقرّبان [خدا] از آن نوشند.(28)
إِنَّ الَّذينَ أَجرَموا كانوا مِنَ الَّذينَ ءامَنوا يَضحَكونَ(29)
[آرى، در دنيا] كسانى كه گناه مى‌كردند، آنان را كه ايمان آورده بودند به ريشخند مى‌گرفتند.(29)
وَإِذا مَرّوا بِهِم يَتَغامَزونَ(30)
و چون بر ايشان مى‌گذشتند، اشاره چشم و ابرو با هم رد و بدل مى‌كردند.(30)
وَإِذَا انقَلَبوا إِلىٰ أَهلِهِمُ انقَلَبوا فَكِهينَ(31)
و هنگامى كه نزد خانواده‌[هاى‌] خود بازمى‌گشتند، به شوخ‌طبعى مى‌پرداختند.(31)
وَإِذا رَأَوهُم قالوا إِنَّ هٰؤُلاءِ لَضالّونَ(32)
و چون مؤمنان را مى‌ديدند، مى‌گفتند: «اينها [جماعتى‌] گمراهند.»(32)
وَما أُرسِلوا عَلَيهِم حٰفِظينَ(33)
و حال آنكه آنان براى بازرسى [كار]شان فرستاده نشده بودند.(33)
فَاليَومَ الَّذينَ ءامَنوا مِنَ الكُفّارِ يَضحَكونَ(34)
و[لى‌] امروز، مؤمنانند كه بر كافران خنده مى‌زنند.(34)
عَلَى الأَرائِكِ يَنظُرونَ(35)
بر تختها[ى خود نشسته‌]، نظاره مى‌كنند.(35)
هَل ثُوِّبَ الكُفّارُ ما كانوا يَفعَلونَ(36)
[تا ببينند] آيا كافران به پاداش آنچه مى‌كردند رسيده‌اند؟(36)