Ad-Dukhan( الدخان)
Original,King Fahad Quran Complex(الأصلي,مجمع الملك فهد القرآن)
show/hide
Mohammad Mahdi Fooladvand(فولادوند)
show/hide
بِسمِ اللَّهِ الرَّحمٰنِ الرَّحيمِ حم(1)
حاء، ميم.(1)
وَالكِتٰبِ المُبينِ(2)
سوگند به كتاب روشنگر،(2)
إِنّا أَنزَلنٰهُ فى لَيلَةٍ مُبٰرَكَةٍ ۚ إِنّا كُنّا مُنذِرينَ(3)
[كه‌] ما آن را در شبى فرخنده نازل كرديم، [زيرا] كه ما هشداردهنده بوديم.(3)
فيها يُفرَقُ كُلُّ أَمرٍ حَكيمٍ(4)
در آن [شب‌] هر [گونه‌] كارى [به نحوى‌] استوار فيصله مى‌يابد.(4)
أَمرًا مِن عِندِنا ۚ إِنّا كُنّا مُرسِلينَ(5)
[اين‌] كارى است [كه‌] از جانب ما [صورت مى‌گيرد]. ما فرستنده [پيامبران‌] بوديم.(5)
رَحمَةً مِن رَبِّكَ ۚ إِنَّهُ هُوَ السَّميعُ العَليمُ(6)
[و اين‌] رحمتى از پروردگار توست، كه او شنواى داناست.(6)
رَبِّ السَّمٰوٰتِ وَالأَرضِ وَما بَينَهُما ۖ إِن كُنتُم موقِنينَ(7)
پروردگار آسمانها و زمين و آنچه ميان آن دو است، اگر يقين داريد.(7)
لا إِلٰهَ إِلّا هُوَ يُحيۦ وَيُميتُ ۖ رَبُّكُم وَرَبُّ ءابائِكُمُ الأَوَّلينَ(8)
خدايى جز او نيست؛ او زندگى مى‌بخشد و مى‌ميراند؛ پروردگار شما و پروردگار پدران شماست.(8)
بَل هُم فى شَكٍّ يَلعَبونَ(9)
ولى نه، آنها به شك و شبهه خويش سرگرمند.(9)
فَارتَقِب يَومَ تَأتِى السَّماءُ بِدُخانٍ مُبينٍ(10)
پس در انتظار روزى باش كه آسمان دودى نمايان برمى‌آورد،(10)
يَغشَى النّاسَ ۖ هٰذا عَذابٌ أَليمٌ(11)
كه مردم را فرو مى‌گيرد؛ اين است عذاب پر درد.(11)
رَبَّنَا اكشِف عَنَّا العَذابَ إِنّا مُؤمِنونَ(12)
[مى‌گويند:] «پروردگارا، اين عذاب را از ما دفع كن كه ما ايمان داريم.»(12)
أَنّىٰ لَهُمُ الذِّكرىٰ وَقَد جاءَهُم رَسولٌ مُبينٌ(13)
آنان را كجا [جاى‌] پند[گرفتن‌] باشد، و حال آنكه به يقين براى آنان پيامبرى روشنگر آمده است.(13)
ثُمَّ تَوَلَّوا عَنهُ وَقالوا مُعَلَّمٌ مَجنونٌ(14)
پس، از او روى برتافتند و گفتند: «تعليم‌يافته‌اى ديوانه است.»(14)
إِنّا كاشِفُوا العَذابِ قَليلًا ۚ إِنَّكُم عائِدونَ(15)
ما اين عذاب را اندكى از شما برمى‌داريم [ولى شما] در حقيقت باز از سر مى‌گيريد.(15)
يَومَ نَبطِشُ البَطشَةَ الكُبرىٰ إِنّا مُنتَقِمونَ(16)
روزى كه دست به حمله مى‌زنيم، همان حمله بزرگ؛ [آنگاه‌] ما انتقام‌كشنده‌ايم.(16)
۞ وَلَقَد فَتَنّا قَبلَهُم قَومَ فِرعَونَ وَجاءَهُم رَسولٌ كَريمٌ(17)
و به يقين، پيش از آنان قوم فرعون را بيازموديم، و پيامبرى بزرگوار برايشان آمد،(17)
أَن أَدّوا إِلَىَّ عِبادَ اللَّهِ ۖ إِنّى لَكُم رَسولٌ أَمينٌ(18)
كه [به آنان گفت:] «بندگان خدا را به من بسپاريد، زيرا كه من شما را فرستاده‌اى امينم.(18)
وَأَن لا تَعلوا عَلَى اللَّهِ ۖ إِنّى ءاتيكُم بِسُلطٰنٍ مُبينٍ(19)
و بر خدا برترى مجوييد كه من براى شما حجتى آشكار آورده‌ام.(19)
وَإِنّى عُذتُ بِرَبّى وَرَبِّكُم أَن تَرجُمونِ(20)
و من به پروردگار خود و پروردگار شما پناه مى‌برم از اينكه مرا سنگباران كنيد.(20)
وَإِن لَم تُؤمِنوا لى فَاعتَزِلونِ(21)
و اگر به من ايمان نمى‌آوريد، پس، از من كناره گيريد.»(21)
فَدَعا رَبَّهُ أَنَّ هٰؤُلاءِ قَومٌ مُجرِمونَ(22)
پس پروردگار خود را خواند كه: «اينها مردمى گناهكارند.»(22)
فَأَسرِ بِعِبادى لَيلًا إِنَّكُم مُتَّبَعونَ(23)
[فرمود:] «بندگانم را شبانه ببر، زيرا شما مورد تعقيب واقع خواهيد شد.(23)
وَاترُكِ البَحرَ رَهوًا ۖ إِنَّهُم جُندٌ مُغرَقونَ(24)
و دريا را هنگامى كه آرام است پشت سر بگذار، كه آنان سپاهى غرق‌شدنى‌اند.»(24)
كَم تَرَكوا مِن جَنّٰتٍ وَعُيونٍ(25)
[وه،] چه باغها و چشمه‌سارانى [كه آنها بعد از خود] بر جاى نهادند،(25)
وَزُروعٍ وَمَقامٍ كَريمٍ(26)
و كشتزارها و جايگاه‌هاى نيكو،(26)
وَنَعمَةٍ كانوا فيها فٰكِهينَ(27)
و نعمتى كه از آن برخوردار بودند.(27)
كَذٰلِكَ ۖ وَأَورَثنٰها قَومًا ءاخَرينَ(28)
[آرى،] اين چنين [بود] و آنها را به مردمى ديگر ميراث داديم.(28)
فَما بَكَت عَلَيهِمُ السَّماءُ وَالأَرضُ وَما كانوا مُنظَرينَ(29)
و آسمان و زمين بر آنان زارى نكردند و مهلت نيافتند.(29)
وَلَقَد نَجَّينا بَنى إِسرٰءيلَ مِنَ العَذابِ المُهينِ(30)
و به راستى، فرزندان اسرائيل را از عذاب خفت‌آور رهانيديم:(30)
مِن فِرعَونَ ۚ إِنَّهُ كانَ عالِيًا مِنَ المُسرِفينَ(31)
از [دست‌] فرعون كه متكبّرى از افراطكاران بود.(31)
وَلَقَدِ اختَرنٰهُم عَلىٰ عِلمٍ عَلَى العٰلَمينَ(32)
و قطعاً آنان را دانسته بر مردم جهان ترجيح داديم.(32)
وَءاتَينٰهُم مِنَ الءايٰتِ ما فيهِ بَلٰؤٌا۟ مُبينٌ(33)
و از نشانه‌ها [ى الهى‌] آنچه را كه در آن آزمايشى آشكار بود، بديشان داديم.(33)
إِنَّ هٰؤُلاءِ لَيَقولونَ(34)
هر آينه اين [كافران‌] مى‌گويند:(34)
إِن هِىَ إِلّا مَوتَتُنَا الأولىٰ وَما نَحنُ بِمُنشَرينَ(35)
«جز مرگ نخستين، ديگر [واقعه‌اى‌] نيست و ما زنده‌شدنى نيستيم.(35)
فَأتوا بِـٔابائِنا إِن كُنتُم صٰدِقينَ(36)
اگر راست مى‌گوييد، پس پدران ما را [باز] آوريد.(36)
أَهُم خَيرٌ أَم قَومُ تُبَّعٍ وَالَّذينَ مِن قَبلِهِم ۚ أَهلَكنٰهُم ۖ إِنَّهُم كانوا مُجرِمينَ(37)
آيا ايشان بهترند يا قوم «تُبّع» و كسانى كه پيش از آنها بودند؟ آنها را هلاك كرديم، زيرا كه گنهكار بودند.(37)
وَما خَلَقنَا السَّمٰوٰتِ وَالأَرضَ وَما بَينَهُما لٰعِبينَ(38)
و آسمانها و زمين و آنچه را كه ميان آن دو است به بازى نيافريده‌ايم؛(38)
ما خَلَقنٰهُما إِلّا بِالحَقِّ وَلٰكِنَّ أَكثَرَهُم لا يَعلَمونَ(39)
آنها را جز به حق نيافريده‌ايم، ليكن بيشترشان نمى‌دانند.(39)
إِنَّ يَومَ الفَصلِ ميقٰتُهُم أَجمَعينَ(40)
در حقيقت، روز «جدا سازى» موعد همه آنهاست.(40)
يَومَ لا يُغنى مَولًى عَن مَولًى شَيـًٔا وَلا هُم يُنصَرونَ(41)
همان روزى كه هيچ دوستى از هيچ دوستى نمى‌تواند حمايتى كند، و آنان يارى نمى‌شوند،(41)
إِلّا مَن رَحِمَ اللَّهُ ۚ إِنَّهُ هُوَ العَزيزُ الرَّحيمُ(42)
مگر كسى را كه خدا رحمت كرده است، زيرا كه اوست همان ارجمند مهربان.(42)
إِنَّ شَجَرَتَ الزَّقّومِ(43)
آرى! درخت زقوم،(43)
طَعامُ الأَثيمِ(44)
خوراك گناه پيشه است.(44)
كَالمُهلِ يَغلى فِى البُطونِ(45)
چون مس گداخته در شكمها مى‌گدازد؛(45)
كَغَلىِ الحَميمِ(46)
همانند جوشش آب جوشان.(46)
خُذوهُ فَاعتِلوهُ إِلىٰ سَواءِ الجَحيمِ(47)
او را بگيريد و به ميان دوزخش بكشانيد،(47)
ثُمَّ صُبّوا فَوقَ رَأسِهِ مِن عَذابِ الحَميمِ(48)
آنگاه از عذاب آب جوشان بر سرش فرو ريزيد.(48)
ذُق إِنَّكَ أَنتَ العَزيزُ الكَريمُ(49)
بچش كه تو همان ارجمند بزرگوارى!(49)
إِنَّ هٰذا ما كُنتُم بِهِ تَمتَرونَ(50)
اين است همان چيزى كه در باره آن ترديد مى‌كرديد.(50)
إِنَّ المُتَّقينَ فى مَقامٍ أَمينٍ(51)
به راستى پرهيزگاران در جايگاهى آسوده [اند]،(51)
فى جَنّٰتٍ وَعُيونٍ(52)
در بوستانها و كنار چشمه‌سارها.(52)
يَلبَسونَ مِن سُندُسٍ وَإِستَبرَقٍ مُتَقٰبِلينَ(53)
پرنيان نازك و ديباى ستبر مى‌پوشند [و] برابر هم نشسته‌اند.(53)
كَذٰلِكَ وَزَوَّجنٰهُم بِحورٍ عينٍ(54)
[آرى،] چنين [خواهد بود] و آنها را با حوريان درشت‌چشم همسر مى‌گردانيم.(54)
يَدعونَ فيها بِكُلِّ فٰكِهَةٍ ءامِنينَ(55)
در آنجا هر ميوه‌اى را [كه بخواهند] آسوده خاطر مى‌طلبند.(55)
لا يَذوقونَ فيهَا المَوتَ إِلَّا المَوتَةَ الأولىٰ ۖ وَوَقىٰهُم عَذابَ الجَحيمِ(56)
در آنجا جز مرگ نخستين، مرگ نخواهند چشيد و [خدا] آنها را از عذاب دوزخ نگاه مى‌دارد.(56)
فَضلًا مِن رَبِّكَ ۚ ذٰلِكَ هُوَ الفَوزُ العَظيمُ(57)
[اين‌] بخششى است از جانب پروردگار تو. اين است همان كاميابى بزرگ.(57)
فَإِنَّما يَسَّرنٰهُ بِلِسانِكَ لَعَلَّهُم يَتَذَكَّرونَ(58)
در حقيقت، [قرآن‌] را بر زبان تو آسان گردانيديم، اميد كه پند پذيرند.(58)
فَارتَقِب إِنَّهُم مُرتَقِبونَ(59)
پس مراقب باش، زيرا كه آنان هم مراقبند.(59)