An-Nabaa( النبأ)
Original,King Fahad Quran Complex(الأصلي,مجمع الملك فهد القرآن)
show/hide
Mohammad Kazem Moezzi(معزی)
show/hide
بِسمِ اللَّهِ الرَّحمٰنِ الرَّحيمِ عَمَّ يَتَساءَلونَ(1)
از چه چیزند پرسش‌کنان‌(1)
عَنِ النَّبَإِ العَظيمِ(2)
از داستان (آگهی) بزرگ‌(2)
الَّذى هُم فيهِ مُختَلِفونَ(3)
آنکه آنانند در آن اختلاف‌کنان‌(3)
كَلّا سَيَعلَمونَ(4)
نه چنین است زود است بدانند(4)
ثُمَّ كَلّا سَيَعلَمونَ(5)
پس نه چنین است زود است بدانند(5)
أَلَم نَجعَلِ الأَرضَ مِهٰدًا(6)
آیا نگردانیدیم زمین را آرامگاهی‌(6)
وَالجِبالَ أَوتادًا(7)
و کوه‌ها را میخهائی‌(7)
وَخَلَقنٰكُم أَزوٰجًا(8)
و آفریدیم شما را جفتهائی‌(8)
وَجَعَلنا نَومَكُم سُباتًا(9)
و گردانیدیم خواب شما را بیهشی (یا آسایشی)(9)
وَجَعَلنَا الَّيلَ لِباسًا(10)
و گردانیدیم شب را پوشاکی‌(10)
وَجَعَلنَا النَّهارَ مَعاشًا(11)
و گردانیدیم روز را روزی‌گهی‌(11)
وَبَنَينا فَوقَكُم سَبعًا شِدادًا(12)
و بنیاد نهادیم فراز شما هفتگانه‌ای استوار(12)
وَجَعَلنا سِراجًا وَهّاجًا(13)
و نهادیم چراغی درخشان‌(13)
وَأَنزَلنا مِنَ المُعصِرٰتِ ماءً ثَجّاجًا(14)
و فرستادیم از فشرده‌ها آبی ریزان‌(14)
لِنُخرِجَ بِهِ حَبًّا وَنَباتًا(15)
تا برون آریم بدان دانه و رستنی‌(15)
وَجَنّٰتٍ أَلفافًا(16)
و باغستانی پیچاپیچ‌(16)
إِنَّ يَومَ الفَصلِ كانَ ميقٰتًا(17)
همانا روز جداشدن است وعده‌گاهی‌(17)
يَومَ يُنفَخُ فِى الصّورِ فَتَأتونَ أَفواجًا(18)
روزی که دمیده شود در صور پس آیند گروه‌هائی‌(18)
وَفُتِحَتِ السَّماءُ فَكانَت أَبوٰبًا(19)
و گشوده شود آسمان پس بگردد درهائی‌(19)
وَسُيِّرَتِ الجِبالُ فَكانَت سَرابًا(20)
و رانده شوند کوه‌ها پس شوند سرابی‌(20)
إِنَّ جَهَنَّمَ كانَت مِرصادًا(21)
همانا دوزخ است کمینگاهی‌(21)
لِلطّٰغينَ مَـٔابًا(22)
برای سرکشان بازگشتگاهی‌(22)
لٰبِثينَ فيها أَحقابًا(23)
ماندگانند در آن سالهائی‌(23)
لا يَذوقونَ فيها بَردًا وَلا شَرابًا(24)
نچشند در آن خنکی و نه نوشابه‌ای‌(24)
إِلّا حَميمًا وَغَسّاقًا(25)
مگر آبی جوشان و چرکی‌(25)
جَزاءً وِفاقًا(26)
کیفری برابر(26)
إِنَّهُم كانوا لا يَرجونَ حِسابًا(27)
که بودند ایشان امید نداشتند حسابی‌(27)
وَكَذَّبوا بِـٔايٰتِنا كِذّابًا(28)
و تکذیب کردند آیتهای ما را تکذیبی‌(28)
وَكُلَّ شَيءٍ أَحصَينٰهُ كِتٰبًا(29)
و هر چیزی را فراآوردیم در نامه‌ای‌(29)
فَذوقوا فَلَن نَزيدَكُم إِلّا عَذابًا(30)
پس بچشید که هرگز نیفزائیم شما را جز عذابی‌(30)
إِنَّ لِلمُتَّقينَ مَفازًا(31)
همانا برای پرهیزکاران است برخوردارگاهی‌(31)
حَدائِقَ وَأَعنٰبًا(32)
باغچه‌هائی و تاکهائی‌(32)
وَكَواعِبَ أَترابًا(33)
و آنان پستان برآمده همسالانی‌(33)
وَكَأسًا دِهاقًا(34)
و جامی لبریز(34)
لا يَسمَعونَ فيها لَغوًا وَلا كِذّٰبًا(35)
نشنوند در آن یاوه و نه تکذیبی‌(35)
جَزاءً مِن رَبِّكَ عَطاءً حِسابًا(36)
پاداشی از پروردگارت بخششی به شمار(36)
رَبِّ السَّمٰوٰتِ وَالأَرضِ وَما بَينَهُمَا الرَّحمٰنِ ۖ لا يَملِكونَ مِنهُ خِطابًا(37)
پروردگار آسمانها و زمین و آنچه میان آنها است خداوند مهربان که دارا نیستند از او خطابی (سخن‌گفتنی)(37)
يَومَ يَقومُ الرّوحُ وَالمَلٰئِكَةُ صَفًّا ۖ لا يَتَكَلَّمونَ إِلّا مَن أَذِنَ لَهُ الرَّحمٰنُ وَقالَ صَوابًا(38)
روزی که بپای ایستند روح و فرشتگان به صفی سخن نگویند جز آنکو دستوری دهدش خداوند مهربان و گوید درستی‌(38)
ذٰلِكَ اليَومُ الحَقُّ ۖ فَمَن شاءَ اتَّخَذَ إِلىٰ رَبِّهِ مَـٔابًا(39)
آن است روز حقّ تا هر که خواهد برگیرد بسوی پروردگار خویش بازگشتگاهی‌(39)
إِنّا أَنذَرنٰكُم عَذابًا قَريبًا يَومَ يَنظُرُ المَرءُ ما قَدَّمَت يَداهُ وَيَقولُ الكافِرُ يٰلَيتَنى كُنتُ تُرٰبًا(40)
همانا بیم دادیم شما را از عذابی نزدیک روزی که بنگرد مرد آنچه را پیش فرستاده است دو دستش و گوید کافر کاش می‌بودم خاکی‌(40)