Al-Ma'arij( المعارج)
Original,King Fahad Quran Complex(الأصلي,مجمع الملك فهد القرآن)
show/hide
Mahdi Elahi Ghomshei(الهی قمشه‌ای)
show/hide
بِسمِ اللَّهِ الرَّحمٰنِ الرَّحيمِ سَأَلَ سائِلٌ بِعَذابٍ واقِعٍ(1)
سائلی از عذاب قیامت که وقوعش حتمی است (از رسول) پرسید (که آن عذاب چه مردمی راست).(1)
لِلكٰفِرينَ لَيسَ لَهُ دافِعٌ(2)
(بداند که) بر فرقه کافران است و هیچ کس از آنان دفع نتواند کرد.(2)
مِنَ اللَّهِ ذِى المَعارِجِ(3)
که آن عذاب از (قهر) خدای مالک آسمانهاست (یا مراد عذاب واقع بر نعمان بن حارث است که به نصب خلافت علی علیه السلام بر رسول صلی اللّه علیه و آله و سلّم اعتراض کرد، رسول صلّی اللّه علیه و آله و سلّم فرمود: به امر خدا کردم. او گفت: اگر چنین است خدایا بر من عذابی فرست. فورا سنگی از آسمان بر فرقش رسید و هلاک شد).(3)
تَعرُجُ المَلٰئِكَةُ وَالرّوحُ إِلَيهِ فى يَومٍ كانَ مِقدارُهُ خَمسينَ أَلفَ سَنَةٍ(4)
فرشتگان و روح الامین (برای اخذ فرمان) به سوی (عرش) خدا بالا روند در روزی که مدتش پنجاه هزار سال خواهد بود.(4)
فَاصبِر صَبرًا جَميلًا(5)
پس صبر نیکو پیش گیر.(5)
إِنَّهُم يَرَونَهُ بَعيدًا(6)
که این مردم آن روز را بسیار دور (از امکان) بینند.(6)
وَنَرىٰهُ قَريبًا(7)
و ما نزدیک (به وقوع) می‌بینیم.(7)
يَومَ تَكونُ السَّماءُ كَالمُهلِ(8)
روزی که آسمان چون فلز گداخته شود.(8)
وَتَكونُ الجِبالُ كَالعِهنِ(9)
و کوهها مانند پشم زده متلاشی گردند.(9)
وَلا يَسـَٔلُ حَميمٌ حَميمًا(10)
و هیچ کس از خویش خود جویا نشود.(10)
يُبَصَّرونَهُم ۚ يَوَدُّ المُجرِمُ لَو يَفتَدى مِن عَذابِ يَومِئِذٍ بِبَنيهِ(11)
چون حقیقت حالشان به آنها بنمایند آن روز کافر بدکار آرزو کند که کاش توانستی فرزندانش را فدای خود سازد و از عذاب برهد.(11)
وَصٰحِبَتِهِ وَأَخيهِ(12)
و هم زن و برادرش.(12)
وَفَصيلَتِهِ الَّتى تُـٔويهِ(13)
و هم خویشان و قبیله‌اش را که همیشه حمایتش می‌کردند.(13)
وَمَن فِى الأَرضِ جَميعًا ثُمَّ يُنجيهِ(14)
و هر که را روی زمین است خواهد همه را فدای خویش گردند تا مگر او را (از آن عذاب) برهاند.(14)
كَلّا ۖ إِنَّها لَظىٰ(15)
و هرگز نجات نیابد که آتش دوزخ بر او شعله‌ور است.(15)
نَزّاعَةً لِلشَّوىٰ(16)
تا سر و صورت و اندمش پاک بسوزد.(16)
تَدعوا مَن أَدبَرَ وَتَوَلّىٰ(17)
دوزخ کسی را می‌خواند که از خدا رو گردانیده و با حق مخالفت کرده.(17)
وَجَمَعَ فَأَوعىٰ(18)
و مال دنیا را جمع کرده و همه را ذخیره نموده است.(18)
۞ إِنَّ الإِنسٰنَ خُلِقَ هَلوعًا(19)
که انسان مخلوقی طبعا سخت حریص و بی‌صبر است.(19)
إِذا مَسَّهُ الشَّرُّ جَزوعًا(20)
چون شر و زیانی به او رسد سخت جزع و بی‌قراری کند.(20)
وَإِذا مَسَّهُ الخَيرُ مَنوعًا(21)
و چون مال و دولتی به او رو کند منع (احسان) نماید.(21)
إِلَّا المُصَلّينَ(22)
مگر نماز گزاران حقیقی.(22)
الَّذينَ هُم عَلىٰ صَلاتِهِم دائِمونَ(23)
آنان که دایم در نماز (و طاعت الهی) عمر گذرانند.(23)
وَالَّذينَ فى أَموٰلِهِم حَقٌّ مَعلومٌ(24)
و آنان که در مال و دایی خود حقّی معیّن و معلوم گردانند.(24)
لِلسّائِلِ وَالمَحرومِ(25)
تا به فقیران سائل و فقیران آبرومند محروم رسانند.(25)
وَالَّذينَ يُصَدِّقونَ بِيَومِ الدّينِ(26)
و آنان که روز قیامت و جزا را تصدیق کنند.(26)
وَالَّذينَ هُم مِن عَذابِ رَبِّهِم مُشفِقونَ(27)
و آنان که از قهر و عذاب خدای خویش سخت ترسانند.(27)
إِنَّ عَذابَ رَبِّهِم غَيرُ مَأمونٍ(28)
که از عذاب خدا هیچ کس ایمن نتواند بود.(28)
وَالَّذينَ هُم لِفُروجِهِم حٰفِظونَ(29)
و آنان که اندام خود را (از شهوت رانی) نگاه می‌دارند.(29)
إِلّا عَلىٰ أَزوٰجِهِم أَو ما مَلَكَت أَيمٰنُهُم فَإِنَّهُم غَيرُ مَلومينَ(30)
مگر بر زنان حلال و کنیزان ملکی خویش که (از اعمال شهوت با آنها) هیچ ملامت ندارند.(30)
فَمَنِ ابتَغىٰ وَراءَ ذٰلِكَ فَأُولٰئِكَ هُمُ العادونَ(31)
و هر که غیر از این جوید اینان به حقیقت متعدی و ستمکارند.(31)
وَالَّذينَ هُم لِأَمٰنٰتِهِم وَعَهدِهِم رٰعونَ(32)
و آنان که امانت و عهد و پیمانشان را رعایت کنند.(32)
وَالَّذينَ هُم بِشَهٰدٰتِهِم قائِمونَ(33)
و آنان که برای گواهی به حق قیام کنند.(33)
وَالَّذينَ هُم عَلىٰ صَلاتِهِم يُحافِظونَ(34)
و آنان که نماز خود را (به وقت و شرایط و حضور قلب) محافظت کنند.(34)
أُولٰئِكَ فى جَنّٰتٍ مُكرَمونَ(35)
آنان در باغها (ی بهشت ابد) با عزّت و احترام متنعّمند.(35)
فَمالِ الَّذينَ كَفَروا قِبَلَكَ مُهطِعينَ(36)
(ای رسول) چه شده است کافران را که (با تمسخر) به جانبت می‌شتابند؟!(36)
عَنِ اليَمينِ وَعَنِ الشِّمالِ عِزينَ(37)
از راست و چپ گروه گروه (باز پراکنده می‌شوند و به دین خدا نمی‌گروند).(37)
أَيَطمَعُ كُلُّ امرِئٍ مِنهُم أَن يُدخَلَ جَنَّةَ نَعيمٍ(38)
آیا هر یک طمع دارند که باز آنها را در بهشت با ناز و نعمت داخل کنند؟!(38)
كَلّا ۖ إِنّا خَلَقنٰهُم مِمّا يَعلَمونَ(39)
هرگز این نشود (چون) آنها خود می‌دانند که ما آنها را از چه (نطفه پستی) آفریده‌ایم (باز به آفریننده خود ایمان نمی‌آورند و به کفر می‌شتابند و طمع آن دارند که چون مؤمنان به بهشت روند).(39)
فَلا أُقسِمُ بِرَبِّ المَشٰرِقِ وَالمَغٰرِبِ إِنّا لَقٰدِرونَ(40)
چنین نیست، سوگند به خدای مشرق‌ها و مغرب‌ها که ما قادریم.(40)
عَلىٰ أَن نُبَدِّلَ خَيرًا مِنهُم وَما نَحنُ بِمَسبوقينَ(41)
که به جای آنها خلقی بهتر از آنها بیافرینیم و هرگز کسی (به قدرت و قوت) بر ما سبقت نخواهد یافت.(41)
فَذَرهُم يَخوضوا وَيَلعَبوا حَتّىٰ يُلٰقوا يَومَهُمُ الَّذى يوعَدونَ(42)
پس آنها را به کفر و ضلالت خود بگذار که به بازیچه دنیا دل بازند تا با روزی که وعده عذاب آنهاست رو به رو شوند.(42)
يَومَ يَخرُجونَ مِنَ الأَجداثِ سِراعًا كَأَنَّهُم إِلىٰ نُصُبٍ يوفِضونَ(43)
آن روزی که به سرعت سر از قبرها برآورده، گویی به سوی بتها (و نتیجه پرستش غیر خدا) می‌شتابند.(43)
خٰشِعَةً أَبصٰرُهُم تَرهَقُهُم ذِلَّةٌ ۚ ذٰلِكَ اليَومُ الَّذى كانوا يوعَدونَ(44)
در حالی که چشمهاشان (از هول و وحشت قیامت) به خواری فرو افتاده و ذلّت (کفر و عصیان) بر آنها احاطه کرده، این همان روزی است که به آنها وعده می‌دادند.(44)