Al-Fajr( الفجر)
Original,King Fahad Quran Complex(الأصلي,مجمع الملك فهد القرآن)
show/hide
Mahdi Elahi Ghomshei(الهی قمشه‌ای)
show/hide
بِسمِ اللَّهِ الرَّحمٰنِ الرَّحيمِ وَالفَجرِ(1)
قسم به صبحگاه (هنگامی که خدا جهان را به نور خورشید تابان روشن می‌سازد).(1)
وَلَيالٍ عَشرٍ(2)
و قسم به ده شب (اول ذیحجه که بندگان خدا به دعا و ذکر مشغولند).(2)
وَالشَّفعِ وَالوَترِ(3)
قسم به حق جفت (که کلیه موجودات عالم است) و به حقّ فرد (که ذات یکتای خداست).(3)
وَالَّيلِ إِذا يَسرِ(4)
و قسم به شب تار هنگامی که برود.(4)
هَل فى ذٰلِكَ قَسَمٌ لِذى حِجرٍ(5)
آیا در این امور که (قسم به آنها یاد شد) نزد اهل خرد لیاقت سوگند نیست؟(5)
أَلَم تَرَ كَيفَ فَعَلَ رَبُّكَ بِعادٍ(6)
آیا ندیدی که خدای تو با عاد (قوم هود) چه کرد؟(6)
إِرَمَ ذاتِ العِمادِ(7)
و نیز به اهل شهر ارم (یا قوم ارم) که صاحب قدرت و عظمت بودند چگونه کیفر داد؟(7)
الَّتى لَم يُخلَق مِثلُها فِى البِلٰدِ(8)
در صورتی که مانند آن شهری (در استحکام و بزرگی و تنعّم) در بلاد عالم ساخته نشده بود.(8)
وَثَمودَ الَّذينَ جابُوا الصَّخرَ بِالوادِ(9)
و نیز به قوم ثمود که در دل آن وادی سنگ را شکافته و کاخها بر خود از سنگ می‌ساختند چه کیفر سخت داد؟(9)
وَفِرعَونَ ذِى الأَوتادِ(10)
و نیز فرعون (و فرعونیان) را که صاحب قدرت و سپاه بسیار بود (چگونه به دریای هلاک غرق نمود).(10)
الَّذينَ طَغَوا فِى البِلٰدِ(11)
آنان که در روی زمین ظلم و طغیان کردند.(11)
فَأَكثَروا فيهَا الفَسادَ(12)
و بسیار فساد و فتنه انگیختند.(12)
فَصَبَّ عَلَيهِم رَبُّكَ سَوطَ عَذابٍ(13)
تا آنکه خدای تو بر آنها تازیانه عذاب پی در پی فرستاد.(13)
إِنَّ رَبَّكَ لَبِالمِرصادِ(14)
خدای تو البته در کمینگاه (ستمکاران) است.(14)
فَأَمَّا الإِنسٰنُ إِذا مَا ابتَلىٰهُ رَبُّهُ فَأَكرَمَهُ وَنَعَّمَهُ فَيَقولُ رَبّى أَكرَمَنِ(15)
اما انسان (کم ظرف ضعیف بی صبر) چون خدا او را برای آزمایش و امتحان کرامت و نعمتی بخشد در آن حال (مغرور ناز و نعمت شود و) گوید: خدا مرا عزیز و گرامی داشت.(15)
وَأَمّا إِذا مَا ابتَلىٰهُ فَقَدَرَ عَلَيهِ رِزقَهُ فَيَقولُ رَبّى أَهٰنَنِ(16)
و چون او را باز برای آزمودن تنگ روزی کند (دلتنگ و غمین شود و) گوید: خدا مرا خوار گردانید.(16)
كَلّا ۖ بَل لا تُكرِمونَ اليَتيمَ(17)
چنین نیست بلکه (به گناه بخل و طمع خوار شوید چون) هرگز یتیم نوازی نکنید.(17)
وَلا تَحٰضّونَ عَلىٰ طَعامِ المِسكينِ(18)
و فقیر را بر سفره طعام خود به میل و رغبت ننشانید.(18)
وَتَأكُلونَ التُّراثَ أَكلًا لَمًّا(19)
و مال ارث را به تمامی می‌خورید (و مراعات حق وارثان ضعیف مانند زنان و دختران و صغیران را نمی‌کنید).(19)
وَتُحِبّونَ المالَ حُبًّا جَمًّا(20)
و سخت فریفته و مایل به مال دنیا می‌باشید (و به ثواب آخرت هیچ نمی‌پردازید).(20)
كَلّا إِذا دُكَّتِ الأَرضُ دَكًّا دَكًّا(21)
چنین نیستت (که دنیا طلبان پندارند روز قیامتی نیست) روزی کهه (از زلزله پی در پی) زمین به کلی خرد و متلاشی شود.(21)
وَجاءَ رَبُّكَ وَالمَلَكُ صَفًّا صَفًّا(22)
و (آن هنگام امر) خدا و فرشتگان صف در صف به عرصه محشر آیند.(22)
وَجِا۟يءَ يَومَئِذٍ بِجَهَنَّمَ ۚ يَومَئِذٍ يَتَذَكَّرُ الإِنسٰنُ وَأَنّىٰ لَهُ الذِّكرىٰ(23)
و آن روز جهنم را (پدید) بیاورند، همان روز آدمی متذکر کار خود گردد، و آن تذکر چه سود به حال او بخشد؟(23)
يَقولُ يٰلَيتَنى قَدَّمتُ لِحَياتى(24)
(با حسرت و ندامت) گوید: ای کاش برای زندگانی ابدی امروزم کار خیری انجام می‌دادم.(24)
فَيَومَئِذٍ لا يُعَذِّبُ عَذابَهُ أَحَدٌ(25)
و آن روز به مانند عذاب خدا هیچ کس عذاب نکند.(25)
وَلا يوثِقُ وَثاقَهُ أَحَدٌ(26)
و به مانند به بند هلاک کشیدن او هیچ کس به بند نکشد.(26)
يٰأَيَّتُهَا النَّفسُ المُطمَئِنَّةُ(27)
(آن هنگام به اهل ایمان خطاب لطف رسد که) ای نفس (قدسی) مطمئن و دل آرام.(27)
ارجِعى إِلىٰ رَبِّكِ راضِيَةً مَرضِيَّةً(28)
به حضور پروردگارت باز آی که تو خشنود به (نعمتهای ابدی) او و او راضی از توست.(28)
فَادخُلى فى عِبٰدى(29)
باز آی و در صف بندگان خاص من در آی.(29)
وَادخُلى جَنَّتى(30)
و در بهشت من داخل شو.(30)