Az-Zariyat( الذاريات)
Original,King Fahad Quran Complex(الأصلي,مجمع الملك فهد القرآن)
show/hide
AbdolMohammad Ayati(آیتی)
show/hide
بِسمِ اللَّهِ الرَّحمٰنِ الرَّحيمِ وَالذّٰرِيٰتِ ذَروًا(1)
سوگند به بادهايى كه خاك مى‌پراكنند.(1)
فَالحٰمِلٰتِ وِقرًا(2)
سوگند به ابرهاى گرانبار.(2)
فَالجٰرِيٰتِ يُسرًا(3)
سوگند به كشتيهايى كه به آسانى روانند،(3)
فَالمُقَسِّمٰتِ أَمرًا(4)
و سوگند به فرشتگانى كه تقسيم‌كننده كارهايند.(4)
إِنَّما توعَدونَ لَصادِقٌ(5)
كه آنچه شما را وعده مى‌دهند راست است،(5)
وَإِنَّ الدّينَ لَوٰقِعٌ(6)
و روز جزا آمدنى است.(6)
وَالسَّماءِ ذاتِ الحُبُكِ(7)
و سوگند به آسمان كه آراسته به ستارگان است،(7)
إِنَّكُم لَفى قَولٍ مُختَلِفٍ(8)
كه شما سخن گونه‌گون مى‌گوييد.(8)
يُؤفَكُ عَنهُ مَن أُفِكَ(9)
از حق منصرف گردد آن كه منصرفش خواسته‌اند.(9)
قُتِلَ الخَرّٰصونَ(10)
مرگ باد بر آن دروغگويان:(10)
الَّذينَ هُم فى غَمرَةٍ ساهونَ(11)
آنان كه به غفلت در جهل فرومانده‌اند.(11)
يَسـَٔلونَ أَيّانَ يَومُ الدّينِ(12)
مى‌پرسند روز جزا كى خواهد بود؟(12)
يَومَ هُم عَلَى النّارِ يُفتَنونَ(13)
روزى است كه بر آتش، عذابشان مى‌كنند.(13)
ذوقوا فِتنَتَكُم هٰذَا الَّذى كُنتُم بِهِ تَستَعجِلونَ(14)
عذاب خود را بچشيد: اين است آن چيزى كه به شتاب مى‌طلبيديد.(14)
إِنَّ المُتَّقينَ فى جَنّٰتٍ وَعُيونٍ(15)
پرهيزگاران در باغها و كنار چشمه‌ساران باشند.(15)
ءاخِذينَ ما ءاتىٰهُم رَبُّهُم ۚ إِنَّهُم كانوا قَبلَ ذٰلِكَ مُحسِنينَ(16)
آنچه را خدا ارزانيشان داشته است گرفته‌اند. زيرا پيش از آن نيكوكار بودند،(16)
كانوا قَليلًا مِنَ الَّيلِ ما يَهجَعونَ(17)
اندكى از شب را مى‌خوابيدند،(17)
وَبِالأَسحارِ هُم يَستَغفِرونَ(18)
و به هنگام سحر استغفار مى‌كردند،(18)
وَفى أَموٰلِهِم حَقٌّ لِلسّائِلِ وَالمَحرومِ(19)
و در اموالشان براى سائل و محروم حقى بود.(19)
وَفِى الأَرضِ ءايٰتٌ لِلموقِنينَ(20)
و در زمين براى اهل يقين عبرتهايى است،(20)
وَفى أَنفُسِكُم ۚ أَفَلا تُبصِرونَ(21)
و نيز در وجود خودتان. آيا نمى‌بينيد؟(21)
وَفِى السَّماءِ رِزقُكُم وَما توعَدونَ(22)
و رزق شما و هر چه به شما وعده شده در آسمان است.(22)
فَوَرَبِّ السَّماءِ وَالأَرضِ إِنَّهُ لَحَقٌّ مِثلَ ما أَنَّكُم تَنطِقونَ(23)
پس سوگند به پروردگار آسمانها و زمين كه اين سخن، آنچنان كه سخن مى‌گوييد، حتمى است.(23)
هَل أَتىٰكَ حَديثُ ضَيفِ إِبرٰهيمَ المُكرَمينَ(24)
آيا داستان مهمانان گرامى ابراهيم به تو رسيده است؟(24)
إِذ دَخَلوا عَلَيهِ فَقالوا سَلٰمًا ۖ قالَ سَلٰمٌ قَومٌ مُنكَرونَ(25)
آنگاه كه نزد او آمدند و گفتند: سلام. گفت: سلام، شما مردمى ناشناخته‌ايد.(25)
فَراغَ إِلىٰ أَهلِهِ فَجاءَ بِعِجلٍ سَمينٍ(26)
در نهان و شتابان نزد كسان خود رفت و گوساله فربهى آورد.(26)
فَقَرَّبَهُ إِلَيهِم قالَ أَلا تَأكُلونَ(27)
طعام را به نزدشان گذاشت و گفت: چرا نمى‌خوريد؟(27)
فَأَوجَسَ مِنهُم خيفَةً ۖ قالوا لا تَخَف ۖ وَبَشَّروهُ بِغُلٰمٍ عَليمٍ(28)
و از آنها بيمناك شد. گفتند: مترس. و او را به فرزندى دانا مژده دادند.(28)
فَأَقبَلَتِ امرَأَتُهُ فى صَرَّةٍ فَصَكَّت وَجهَها وَقالَت عَجوزٌ عَقيمٌ(29)
و زنش فريادزنان آمد و بر روى زد و گفت: من پير زالى نازايم.(29)
قالوا كَذٰلِكِ قالَ رَبُّكِ ۖ إِنَّهُ هُوَ الحَكيمُ العَليمُ(30)
گفتند: پروردگار تو اينچنين گفته است. و او حكيم و داناست.(30)
۞ قالَ فَما خَطبُكُم أَيُّهَا المُرسَلونَ(31)
گفت: اى رسولان، به چه كار آمده‌ايد؟(31)
قالوا إِنّا أُرسِلنا إِلىٰ قَومٍ مُجرِمينَ(32)
گفتند: ما را بر مردمى تبهكار فرستاده‌اند،(32)
لِنُرسِلَ عَلَيهِم حِجارَةً مِن طينٍ(33)
تا تكه‌هاى كلوخ بر سرشان بباريم،(33)
مُسَوَّمَةً عِندَ رَبِّكَ لِلمُسرِفينَ(34)
كه بر آنها از جانب پروردگارت براى متجاوزان نشان گذاشته‌اند.(34)
فَأَخرَجنا مَن كانَ فيها مِنَ المُؤمِنينَ(35)
پس همه كسانى را كه ايمان آورده بودند بيرون برديم.(35)
فَما وَجَدنا فيها غَيرَ بَيتٍ مِنَ المُسلِمينَ(36)
و در آن شهر جز يك خانه از فرمانبرداران نيافتيم.(36)
وَتَرَكنا فيها ءايَةً لِلَّذينَ يَخافونَ العَذابَ الأَليمَ(37)
و در آن سرزمين براى كسانى كه از عذاب دردآور مى‌ترسند نشانى باقى گذاشتيم.(37)
وَفى موسىٰ إِذ أَرسَلنٰهُ إِلىٰ فِرعَونَ بِسُلطٰنٍ مُبينٍ(38)
و عبرتى است در موسى آنگاه كه او را با برهانى آشكار نزد فرعون فرستاديم.(38)
فَتَوَلّىٰ بِرُكنِهِ وَقالَ سٰحِرٌ أَو مَجنونٌ(39)
و او با همه نيرويش اعراض كرد و گفت: جادوگرى است يا ديوانه‌اى.(39)
فَأَخَذنٰهُ وَجُنودَهُ فَنَبَذنٰهُم فِى اليَمِّ وَهُوَ مُليمٌ(40)
او و لشكرهايش را فروگرفتيم و به دريا افكنديم. و او مستوجب ملامت بود.(40)
وَفى عادٍ إِذ أَرسَلنا عَلَيهِمُ الرّيحَ العَقيمَ(41)
و نيز عبرتى است در قوم عاد آنگاه كه باد عقيم را بر آنها فرستاديم.(41)
ما تَذَرُ مِن شَيءٍ أَتَت عَلَيهِ إِلّا جَعَلَتهُ كَالرَّميمِ(42)
بر هيچ چيز نوزيد مگر آنكه چون استخوانى پوسيده‌اش بر جاى نهاد.(42)
وَفى ثَمودَ إِذ قيلَ لَهُم تَمَتَّعوا حَتّىٰ حينٍ(43)
و نيز عبرتى است در قوم ثمود آنگاه كه به آنها گفته شد: تا زمانى چند برخوردار شويد.(43)
فَعَتَوا عَن أَمرِ رَبِّهِم فَأَخَذَتهُمُ الصّٰعِقَةُ وَهُم يَنظُرونَ(44)
آنان از فرمان پروردگارشان سرباز زدند و همچنان كه مى‌نگريستند صاعقه فروگرفتشان.(44)
فَمَا استَطٰعوا مِن قِيامٍ وَما كانوا مُنتَصِرينَ(45)
ايستادن نتوانستند و ياراى انتقام نداشتند.(45)
وَقَومَ نوحٍ مِن قَبلُ ۖ إِنَّهُم كانوا قَومًا فٰسِقينَ(46)
و از پيش قوم نوح را فروگرفتيم، كه قومى نافرمان بودند.(46)
وَالسَّماءَ بَنَينٰها بِأَيي۟دٍ وَإِنّا لَموسِعونَ(47)
و آسمان را به نيرو برافراشتيم و حقا كه ما تواناييم.(47)
وَالأَرضَ فَرَشنٰها فَنِعمَ المٰهِدونَ(48)
و زمين را گسترديم، و چه نيكو گسترندگانيم.(48)
وَمِن كُلِّ شَيءٍ خَلَقنا زَوجَينِ لَعَلَّكُم تَذَكَّرونَ(49)
و از هر چيز جفتى بيافريده‌ايم، باشد كه عبرت گيريد.(49)
فَفِرّوا إِلَى اللَّهِ ۖ إِنّى لَكُم مِنهُ نَذيرٌ مُبينٌ(50)
پس به سوى خداوند بگريزيد. من شما را از جانب او بيم‌دهنده‌اى آشكارم.(50)
وَلا تَجعَلوا مَعَ اللَّهِ إِلٰهًا ءاخَرَ ۖ إِنّى لَكُم مِنهُ نَذيرٌ مُبينٌ(51)
و با خداى يكتا خداى ديگرى را مپرستيد. من شما را از جانب او بيم‌دهنده‌اى آشكارم.(51)
كَذٰلِكَ ما أَتَى الَّذينَ مِن قَبلِهِم مِن رَسولٍ إِلّا قالوا ساحِرٌ أَو مَجنونٌ(52)
بدين سان بر آنهايى كه از اين پيش بودند پيامبرى مبعوث نشد جز آنكه گفتند: جادوگرى است، يا ديوانه‌اى است.(52)
أَتَواصَوا بِهِ ۚ بَل هُم قَومٌ طاغونَ(53)
آيا بدين كار يكديگر را وصيت كرده بودند؟ نه، خود مردمى طاغى بودند.(53)
فَتَوَلَّ عَنهُم فَما أَنتَ بِمَلومٍ(54)
پس، از آنها رويگردان شو. كس تو را ملامت نخواهد كرد.(54)
وَذَكِّر فَإِنَّ الذِّكرىٰ تَنفَعُ المُؤمِنينَ(55)
اندرز بده كه اندرز، مؤمنان را سودمند افتد.(55)
وَما خَلَقتُ الجِنَّ وَالإِنسَ إِلّا لِيَعبُدونِ(56)
جن و انس را جز براى پرستش خود نيافريده‌ام.(56)
ما أُريدُ مِنهُم مِن رِزقٍ وَما أُريدُ أَن يُطعِمونِ(57)
از آنها رزقى نمى‌خواهم و نمى‌خواهم كه مرا اطعام كنند.(57)
إِنَّ اللَّهَ هُوَ الرَّزّاقُ ذُو القُوَّةِ المَتينُ(58)
خداست روزى‌دهنده. و اوست صاحب نيرويى سخت استوار.(58)
فَإِنَّ لِلَّذينَ ظَلَموا ذَنوبًا مِثلَ ذَنوبِ أَصحٰبِهِم فَلا يَستَعجِلونِ(59)
اين ستمكاران را از عذاب بهره‌اى است همانند بهره‌اى كه يارانشان داشتند. پس به شتاب چيزى از من نخواهند.(59)
فَوَيلٌ لِلَّذينَ كَفَروا مِن يَومِهِمُ الَّذى يوعَدونَ(60)
واى بر كافران، از آن روز كه آنها را وعده داده‌اند.(60)