An-Nabaa( النبأ)
Original,King Fahad Quran Complex(الأصلي,مجمع الملك فهد القرآن)
show/hide
AbdolMohammad Ayati(آیتی)
show/hide
بِسمِ اللَّهِ الرَّحمٰنِ الرَّحيمِ عَمَّ يَتَساءَلونَ(1)
از چه چيز مى‌پرسند؟(1)
عَنِ النَّبَإِ العَظيمِ(2)
از آن خبر بزرگ،(2)
الَّذى هُم فيهِ مُختَلِفونَ(3)
كه در آن اختلاف مى كنند.(3)
كَلّا سَيَعلَمونَ(4)
آرى، به زودى خواهند دانست.(4)
ثُمَّ كَلّا سَيَعلَمونَ(5)
باز هم آرى، به زودى خواهند دانست.(5)
أَلَم نَجعَلِ الأَرضَ مِهٰدًا(6)
آيا ما زمين را بسترى نساختيم؟(6)
وَالجِبالَ أَوتادًا(7)
و كوهها را ميخهايى؟(7)
وَخَلَقنٰكُم أَزوٰجًا(8)
و شما را جفت جفت آفريديم.(8)
وَجَعَلنا نَومَكُم سُباتًا(9)
و خوابتان را آسايشتان گردانيديم.(9)
وَجَعَلنَا الَّيلَ لِباسًا(10)
و شب را پوششتان قرار داديم.(10)
وَجَعَلنَا النَّهارَ مَعاشًا(11)
و روز را گاه طلب معيشت.(11)
وَبَنَينا فَوقَكُم سَبعًا شِدادًا(12)
و بر فراز سرتان هفت آسمان استوار بنا كرديم.(12)
وَجَعَلنا سِراجًا وَهّاجًا(13)
و چراغى روشن آفريديم.(13)
وَأَنزَلنا مِنَ المُعصِرٰتِ ماءً ثَجّاجًا(14)
از ابرهاى باران‌زاى آبى فراوان نازل كرديم،(14)
لِنُخرِجَ بِهِ حَبًّا وَنَباتًا(15)
تا بدان دانه و نبات برويانيم،(15)
وَجَنّٰتٍ أَلفافًا(16)
و بستانهاى انبوه.(16)
إِنَّ يَومَ الفَصلِ كانَ ميقٰتًا(17)
هر آينه روز داورى روزى است معين.(17)
يَومَ يُنفَخُ فِى الصّورِ فَتَأتونَ أَفواجًا(18)
روزى كه در صور دميده شود و شما فوج‌فوج بياييد.(18)
وَفُتِحَتِ السَّماءُ فَكانَت أَبوٰبًا(19)
آسمان شكافته شود و هر شكاف درى باشد.(19)
وَسُيِّرَتِ الجِبالُ فَكانَت سَرابًا(20)
و كوه‌ها روان شوند، و سراب گردند.(20)
إِنَّ جَهَنَّمَ كانَت مِرصادًا(21)
جهنم در انتظار باشد.(21)
لِلطّٰغينَ مَـٔابًا(22)
طاغيان را بازگشتنگاهى است.(22)
لٰبِثينَ فيها أَحقابًا(23)
زمانى دراز در آنجا درنگ كنند.(23)
لا يَذوقونَ فيها بَردًا وَلا شَرابًا(24)
نه خُنكى چشند و نه آب؛(24)
إِلّا حَميمًا وَغَسّاقًا(25)
جز آب جوشان و خون و چرك.(25)
جَزاءً وِفاقًا(26)
اين كيفرى است برابر كردار.(26)
إِنَّهُم كانوا لا يَرجونَ حِسابًا(27)
زيرا آنان به روز حساب اميد نداشتند.(27)
وَكَذَّبوا بِـٔايٰتِنا كِذّابًا(28)
و آيات ما را به سختى تكذيب مى‌كردند.(28)
وَكُلَّ شَيءٍ أَحصَينٰهُ كِتٰبًا(29)
و ما همه چيز را در كتابى شماره كرده‌ايم.(29)
فَذوقوا فَلَن نَزيدَكُم إِلّا عَذابًا(30)
پس بچشيد كه جز به شكنجه شما نخواهيم افزود.(30)
إِنَّ لِلمُتَّقينَ مَفازًا(31)
پرهيزگاران را جايى است در امان از هر آسيب؛(31)
حَدائِقَ وَأَعنٰبًا(32)
بستانها و تاكستانها،(32)
وَكَواعِبَ أَترابًا(33)
و دخترانى همسال، با پستانهاى برآمده،(33)
وَكَأسًا دِهاقًا(34)
و جامهاى پر.(34)
لا يَسمَعونَ فيها لَغوًا وَلا كِذّٰبًا(35)
نه سخن بيهوده شنوند و نه دروغ.(35)
جَزاءً مِن رَبِّكَ عَطاءً حِسابًا(36)
و اين پاداشى است كافى، از جانب پروردگارت.(36)
رَبِّ السَّمٰوٰتِ وَالأَرضِ وَما بَينَهُمَا الرَّحمٰنِ ۖ لا يَملِكونَ مِنهُ خِطابًا(37)
پروردگار آسمانها و زمين و آنچه ميان آنهاست. آن خداى رحمان، كه كس را به او ياراى خطاب نباشد.(37)
يَومَ يَقومُ الرّوحُ وَالمَلٰئِكَةُ صَفًّا ۖ لا يَتَكَلَّمونَ إِلّا مَن أَذِنَ لَهُ الرَّحمٰنُ وَقالَ صَوابًا(38)
روزى كه روح و فرشتگان به صف مى‌ايستند، و كس سخن نمى‌گويد مگر آنكه خداى رحمان به او رخصت دهد و او سخن به صواب گويد.(38)
ذٰلِكَ اليَومُ الحَقُّ ۖ فَمَن شاءَ اتَّخَذَ إِلىٰ رَبِّهِ مَـٔابًا(39)
آن روز روزى است آمدنى. پس هر كه خواهد به سوى پروردگارش بازگردد.(39)
إِنّا أَنذَرنٰكُم عَذابًا قَريبًا يَومَ يَنظُرُ المَرءُ ما قَدَّمَت يَداهُ وَيَقولُ الكافِرُ يٰلَيتَنى كُنتُ تُرٰبًا(40)
ما شما را از عذابى نزديك مى‌ترسانيم: روزى كه آدمى هر چه را پيشاپيش فرستاده است مى‌نگرد و كافر مى‌گويد: اى كاش من خاك مى‌بودم.(40)