Al-Qiyamat( القيامة)
Original,King Fahad Quran Complex(الأصلي,مجمع الملك فهد القرآن)
show/hide
AbdolMohammad Ayati(آیتی)
show/hide
بِسمِ اللَّهِ الرَّحمٰنِ الرَّحيمِ لا أُقسِمُ بِيَومِ القِيٰمَةِ(1)
قسم مى‌خورم به روز قيامت.(1)
وَلا أُقسِمُ بِالنَّفسِ اللَّوّامَةِ(2)
و قسم مى‌خورم به نفس ملامتگر.(2)
أَيَحسَبُ الإِنسٰنُ أَلَّن نَجمَعَ عِظامَهُ(3)
آيا آدمى مى‌پندارد كه ما استخوانهايش را گرد نخواهيم آورد؟(3)
بَلىٰ قٰدِرينَ عَلىٰ أَن نُسَوِّىَ بَنانَهُ(4)
آرى، ما قادر هستيم كه سر انگشتهايش را برابر كنيم.(4)
بَل يُريدُ الإِنسٰنُ لِيَفجُرَ أَمامَهُ(5)
بلكه آدمى مى‌خواهد كه در آينده نيز به كارهاى ناشايست پردازد.(5)
يَسـَٔلُ أَيّانَ يَومُ القِيٰمَةِ(6)
مى‌پرسد: روز قيامت چه وقت خواهد بود؟(6)
فَإِذا بَرِقَ البَصَرُ(7)
روزى كه چشمها خيره شود،(7)
وَخَسَفَ القَمَرُ(8)
و ماه تيره شود،(8)
وَجُمِعَ الشَّمسُ وَالقَمَرُ(9)
و آفتاب و ماه در يك جاى گرد آيند.(9)
يَقولُ الإِنسٰنُ يَومَئِذٍ أَينَ المَفَرُّ(10)
انسان در آن روز مى‌گويد: راه گريز كجاست؟(10)
كَلّا لا وَزَرَ(11)
هرگز، پناهگاهى نيست.(11)
إِلىٰ رَبِّكَ يَومَئِذٍ المُستَقَرُّ(12)
قرارگاه همه در اين روز نزد پروردگار توست.(12)
يُنَبَّؤُا۟ الإِنسٰنُ يَومَئِذٍ بِما قَدَّمَ وَأَخَّرَ(13)
در اين روز آدمى را از هر چه پيشاپيش فرستاده و بعد از خويش گذاشته است خبر مى‌دهند.(13)
بَلِ الإِنسٰنُ عَلىٰ نَفسِهِ بَصيرَةٌ(14)
بلكه آدمى خويشتن خويش را نيك مى‌شناسد،(14)
وَلَو أَلقىٰ مَعاذيرَهُ(15)
هر چند به زبان عذرها آورد.(15)
لا تُحَرِّك بِهِ لِسانَكَ لِتَعجَلَ بِهِ(16)
به تعجيل زبان به خواندن قرآن مجنبان،(16)
إِنَّ عَلَينا جَمعَهُ وَقُرءانَهُ(17)
كه گردآوردن و خواندنش بر عهده ماست.(17)
فَإِذا قَرَأنٰهُ فَاتَّبِع قُرءانَهُ(18)
چون خوانديمش، تو آن خواندن را پيروى كن.(18)
ثُمَّ إِنَّ عَلَينا بَيانَهُ(19)
سپس بيان آن بر عهده ماست.(19)
كَلّا بَل تُحِبّونَ العاجِلَةَ(20)
آرى، شما اين جهان زودگذر را دوست مى‌داريد،(20)
وَتَذَرونَ الءاخِرَةَ(21)
و آخرت را فرو مى‌گذاريد.(21)
وُجوهٌ يَومَئِذٍ ناضِرَةٌ(22)
در آن روز چهره‌هايى هست زيبا و درخشان،(22)
إِلىٰ رَبِّها ناظِرَةٌ(23)
كه سوى پروردگارشان نظر مى‌كنند؛(23)
وَوُجوهٌ يَومَئِذٍ باسِرَةٌ(24)
و چهره‌هايى هست عبوس و ترش،(24)
تَظُنُّ أَن يُفعَلَ بِها فاقِرَةٌ(25)
كه مى‌داند آن عذاب كمرشكن بر او فرود آيد.(25)
كَلّا إِذا بَلَغَتِ التَّراقِىَ(26)
آرى، چون جان به گلوگاه رسد،(26)
وَقيلَ مَن ۜ راقٍ(27)
و گفته شود كه چه كسى است كه افسون بخواند؟(27)
وَظَنَّ أَنَّهُ الفِراقُ(28)
و يقين كند كه زمان جدايى فرا رسيده،(28)
وَالتَفَّتِ السّاقُ بِالسّاقِ(29)
و ساقهاى پا در هم پيچيده شوند،(29)
إِلىٰ رَبِّكَ يَومَئِذٍ المَساقُ(30)
آن روز روز راندنش به سوى پروردگار توست.(30)
فَلا صَدَّقَ وَلا صَلّىٰ(31)
نه تصديق كرده است و نه نماز گزارده است.(31)
وَلٰكِن كَذَّبَ وَتَوَلّىٰ(32)
اما تكذيب كرده و اعراض كرده است.(32)
ثُمَّ ذَهَبَ إِلىٰ أَهلِهِ يَتَمَطّىٰ(33)
آنگاه خرامان نزد كسانش رفته است.(33)
أَولىٰ لَكَ فَأَولىٰ(34)
واى بر تو، پس واى بر تو.(34)
ثُمَّ أَولىٰ لَكَ فَأَولىٰ(35)
باز هم واى بر تو، پس واى بر تو.(35)
أَيَحسَبُ الإِنسٰنُ أَن يُترَكَ سُدًى(36)
آيا انسان مى‌پندارد كه او را به حال خود واگذاشته‌اند؟(36)
أَلَم يَكُ نُطفَةً مِن مَنِىٍّ يُمنىٰ(37)
آيا او نطفه‌اى از منى كه در رحمى ريخته شده، نبوده است؟(37)
ثُمَّ كانَ عَلَقَةً فَخَلَقَ فَسَوّىٰ(38)
سپس لخته‌اى خون؟ آنگاه به اندام درستش بيافريد.(38)
فَجَعَلَ مِنهُ الزَّوجَينِ الذَّكَرَ وَالأُنثىٰ(39)
و آنها را دو صنف كرد: نر و ماده.(39)
أَلَيسَ ذٰلِكَ بِقٰدِرٍ عَلىٰ أَن يُحۦِىَ المَوتىٰ(40)
آيا خداوند قادر نيست كه مردگان را زنده سازد؟(40)