Al-Ma'arij( المعارج)
Original,King Fahad Quran Complex(الأصلي,مجمع الملك فهد القرآن)
show/hide
AbdolMohammad Ayati(آیتی)
show/hide
بِسمِ اللَّهِ الرَّحمٰنِ الرَّحيمِ سَأَلَ سائِلٌ بِعَذابٍ واقِعٍ(1)
پرسنده‌اى از عذابى پرسيد كه‌(1)
لِلكٰفِرينَ لَيسَ لَهُ دافِعٌ(2)
بر كافران فرود خواهد آمد و كس آن را دفع نتواند كرد،(2)
مِنَ اللَّهِ ذِى المَعارِجِ(3)
از جانب خدا كه صاحب آسمانها.(3)
تَعرُجُ المَلٰئِكَةُ وَالرّوحُ إِلَيهِ فى يَومٍ كانَ مِقدارُهُ خَمسينَ أَلفَ سَنَةٍ(4)
در روزى كه مقدارش پنجاه هزار سال است، فرشتگان و روح بدان جا فراروند.(4)
فَاصبِر صَبرًا جَميلًا(5)
پس صبر كن صبرى نيكو.(5)
إِنَّهُم يَرَونَهُ بَعيدًا(6)
ايشان آن روز را دور مى‌بينند.(6)
وَنَرىٰهُ قَريبًا(7)
و ما نزديكش مى‌بينيم.(7)
يَومَ تَكونُ السَّماءُ كَالمُهلِ(8)
روزى كه آسمان چون فلز گداخته گردد،(8)
وَتَكونُ الجِبالُ كَالعِهنِ(9)
و كوه‌ها چون پشم،(9)
وَلا يَسـَٔلُ حَميمٌ حَميمًا(10)
و هيچ خويشاوندى از حال خويشاوند خود نپرسد،(10)
يُبَصَّرونَهُم ۚ يَوَدُّ المُجرِمُ لَو يَفتَدى مِن عَذابِ يَومِئِذٍ بِبَنيهِ(11)
يكديگر را برابر چشمشان آرند. گناهكار دوست دارد كه خويشتن را بازخرد به فرزندانش،(11)
وَصٰحِبَتِهِ وَأَخيهِ(12)
و زنش و برادرش،(12)
وَفَصيلَتِهِ الَّتى تُـٔويهِ(13)
و عشيره‌اش كه او را مكان داده است،(13)
وَمَن فِى الأَرضِ جَميعًا ثُمَّ يُنجيهِ(14)
و همه آنها كه در روى زمينند، و نجات يابد.(14)
كَلّا ۖ إِنَّها لَظىٰ(15)
هرگز نه، كه آن شعله آتش است،(15)
نَزّاعَةً لِلشَّوىٰ(16)
پوست سر را مى‌كند،(16)
تَدعوا مَن أَدبَرَ وَتَوَلّىٰ(17)
هر كه را كه به حق پشت كرد و از فرمان سرپيچيد به خود مى‌خواند،(17)
وَجَمَعَ فَأَوعىٰ(18)
و آن را كه گردمى‌آورد و مى‌اندوخت.(18)
۞ إِنَّ الإِنسٰنَ خُلِقَ هَلوعًا(19)
هر آينه آدمى را حريص و ناشكيبا آفريده‌اند.(19)
إِذا مَسَّهُ الشَّرُّ جَزوعًا(20)
چون شرى بدو رسد بيقرارى كند.(20)
وَإِذا مَسَّهُ الخَيرُ مَنوعًا(21)
و چون مالى به دستش افتد بخل مى‌ورزد.(21)
إِلَّا المُصَلّينَ(22)
مگر نماز گزارندگان:(22)
الَّذينَ هُم عَلىٰ صَلاتِهِم دائِمونَ(23)
آنان كه به نماز مداومت مى‌ورزند،(23)
وَالَّذينَ فى أَموٰلِهِم حَقٌّ مَعلومٌ(24)
و آنان كه در اموالشان حقى است معين،(24)
لِلسّائِلِ وَالمَحرومِ(25)
براى گدا و محروم.(25)
وَالَّذينَ يُصَدِّقونَ بِيَومِ الدّينِ(26)
و كسانى كه روز قيامت را تصديق مى‌كنند،(26)
وَالَّذينَ هُم مِن عَذابِ رَبِّهِم مُشفِقونَ(27)
و كسانى كه از عذاب پروردگارشان ترسانند،(27)
إِنَّ عَذابَ رَبِّهِم غَيرُ مَأمونٍ(28)
كه از عذاب پروردگارشان در امان نتوانند بود،(28)
وَالَّذينَ هُم لِفُروجِهِم حٰفِظونَ(29)
و كسانى كه شرمگاه خويش نگه مى‌دارند،(29)
إِلّا عَلىٰ أَزوٰجِهِم أَو ما مَلَكَت أَيمٰنُهُم فَإِنَّهُم غَيرُ مَلومينَ(30)
مگر براى همسرانشان يا كنيزانشان، كه در اين حال ملامتى بر آنها نيست.(30)
فَمَنِ ابتَغىٰ وَراءَ ذٰلِكَ فَأُولٰئِكَ هُمُ العادونَ(31)
و آنان كه جز اين را بطلبند، متجاوزان هستند.(31)
وَالَّذينَ هُم لِأَمٰنٰتِهِم وَعَهدِهِم رٰعونَ(32)
و كسانى كه امانتها و عهدهاى خود را رعايت مى‌كنند،(32)
وَالَّذينَ هُم بِشَهٰدٰتِهِم قائِمونَ(33)
و كسانى كه شهادت خويش به حق ادا مى‌كنند،(33)
وَالَّذينَ هُم عَلىٰ صَلاتِهِم يُحافِظونَ(34)
و كسانى كه بر نمازهاشان مواظبت دارند،(34)
أُولٰئِكَ فى جَنّٰتٍ مُكرَمونَ(35)
اينان در بهشت، گرامى هستند.(35)
فَمالِ الَّذينَ كَفَروا قِبَلَكَ مُهطِعينَ(36)
پس چيست كه كافران به سوى تو مى‌شتابند؟(36)
عَنِ اليَمينِ وَعَنِ الشِّمالِ عِزينَ(37)
دسته‌دسته از جانب چپ و از جانب راست.(37)
أَيَطمَعُ كُلُّ امرِئٍ مِنهُم أَن يُدخَلَ جَنَّةَ نَعيمٍ(38)
آيا هر يك از ايشان طمع مى‌ورزد كه به بهشت پرنعمت داخل شود؟(38)
كَلّا ۖ إِنّا خَلَقنٰهُم مِمّا يَعلَمونَ(39)
هرگز نه، آنها خود مى‌دانند كه از چه چيز آنها را آفريده‌ايم.(39)
فَلا أُقسِمُ بِرَبِّ المَشٰرِقِ وَالمَغٰرِبِ إِنّا لَقٰدِرونَ(40)
پس سوگند به پروردگار مشرقها و مغربها كه ما تواناييم‌(40)
عَلىٰ أَن نُبَدِّلَ خَيرًا مِنهُم وَما نَحنُ بِمَسبوقينَ(41)
كه به جاى آنها مردمى بهتر بياوريم و در اين كار ناتوان نيستيم.(41)
فَذَرهُم يَخوضوا وَيَلعَبوا حَتّىٰ يُلٰقوا يَومَهُمُ الَّذى يوعَدونَ(42)
پس بگذارشان تا به بيهودگى درآيند و به بازيچه، تا به آن روزى كه وعده‌شان داده‌ايم برسند.(42)
يَومَ يَخرُجونَ مِنَ الأَجداثِ سِراعًا كَأَنَّهُم إِلىٰ نُصُبٍ يوفِضونَ(43)
روزى كه شتابان از قبرها به درآيند، چنان كه گويى نزد بتان مى‌شتابند.(43)
خٰشِعَةً أَبصٰرُهُم تَرهَقُهُم ذِلَّةٌ ۚ ذٰلِكَ اليَومُ الَّذى كانوا يوعَدونَ(44)
وحشت بر چشمانشان مستولى شده و به خوارى افتاده‌اند: اين است همان روزى كه آنها را وعده داده بودند.(44)